Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

ഞാന്‍ മാത്രമല്ലാത്ത ഞാന്‍

എഴുതാന്‍ ഭയന്ന ഡയറിക്കുറിപ്പ്- രണ്ട്‌

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ഇരുപത്തിയൊന്ന് 

കുട്ടന് രോഗം തുടങ്ങിയത് ഏഴെട്ടുകൊല്ലം മുമ്പാണ്.
അവന് മനോരോഗത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ലക്ഷണമുള്ളതായി എനിക്കോ സഹോദരിമാര്‍ക്കോ അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കോ ആദ്യഘട്ടത്തില്‍ മനസ്സിലായതേയില്ല. എന്നോടുള്ള അവന്റെ സംസാരത്തില്‍ അന്നൊന്നും ഒരപാകതയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ അതുമിതും പറഞ്ഞ് ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.
"അത് നീ കാര്യമായി എടുക്കേണ്ട. നിന്റെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വേണ്ടതുപോലെ ചെയ്താല്‍ മതി' എന്ന് അപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അവന്‍ എസ്.എസ്.എല്‍.സി പരീക്ഷ ആദ്യതവണ എഴുതിയിരുന്നില്ല. സാമാന്യം നന്നായി പഠിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലായിട്ടും പരീക്ഷ എഴുതാതിരുന്നതില്‍ എനിക്ക് വിഷമം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി ഒരു വാക്ക് പോലും ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. 1983ല്‍ അവന്‍ രണ്ടാം തവണ പരീക്ഷയെഴുതി ഫസ്റ്റ് ക്ലാസോടെ പാസ്സായി. ഞാന്‍ തന്നെയാണ് അവനെ പയ്യന്നൂര്‍ കോളേജില്‍ പ്രിഡിഗ്രിക്ക് കൊണ്ടുപോയി ചേര്‍ത്തത്. ഫസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പിലാണ് ചേരേണ്ടത്, സെക്കന്റ് ലാംഗ്വേജ് ഹിന്ദിയാണ് വേണ്ടത് എന്നൊക്കെ അവന്‍ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് തീരുമാനിച്ചു. ഞാന്‍ അതിനൊന്നും എതിര് പറഞ്ഞില്ല.

തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ കുട്ടന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു: "എനിക്കിനി പോയി പരീക്ഷയൊന്നും എഴുതാനാവില്ല. ഞാന്‍ ഒന്നും പഠിച്ചിട്ടേയില്ല.''

അവന്‍ നല്ല താല്‍പര്യത്തോടെ തന്നെയാണ് കോളേജിലേക്ക് പോയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നത്.
"എങ്ങനെയുണ്ട്, ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഇല്ലല്ലോ' എന്ന് ഇടയ്‌ക്കൊക്കെ ഞാന്‍ ചോദിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അതിലപ്പുറം അവന്റെ പഠനകാര്യങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഇടപെട്ടതേയില്ല. പ്രിഡിഗ്രി രണ്ടാം വര്‍ഷ പരീക്ഷ ആരംഭിക്കുന്ന ദിവസമാണ് താന്‍ പരീക്ഷ എഴുതുന്നില്ലെന്ന വിവരം അവന്‍ വീട്ടില്‍ അറിയിച്ചത്.
വീട്ടില്‍ അപ്പോള്‍ അമ്മയും അവനും ഇളയ സഹോദരിയും മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അമ്മ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ബഹളം വെച്ചു. നാല് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ അമ്മ വിവരം പറഞ്ഞു.
"എന്താ എഴുതാത്തത്?' എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ "എനിക്ക് ഫസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ പരീക്ഷയൊന്നും എഴുതി പാസ്സാവാനാവ