Wednesday, 20 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

ഞാന്‍ മാത്രമല്ലാത്ത ഞാന്‍

​​​​​​​നെഞ്ച് പിളര്‍ന്ന ഒരു ചോദ്യം

"ഒരാളുടെ വേദനകള്‍ മോഷ്ടിക്കുന്നത് ശരിയാണെന്ന് നീ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ. എന്റെ വേദനകള്‍ ഞാന്‍ അനുഭവിക്കുന്നതാണ്. അതിനുമേല്‍ നിനക്കെന്താണ് അവകാശം? ''

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ഇരുപത്തിരണ്ട്

ടുത്ത ഞായറാഴ്ച ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ കുട്ടന്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്‍ പഴയങ്ങാടിയിലോ മറ്റോ പോയിരിക്കയായിരുന്നു.
അവന്റെ അവസ്ഥയെപ്പറ്റി അമ്മയോട് ഞാന്‍ അല്‍പം വിശദമായിത്തന്നെ പറഞ്ഞു. പഴയതില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ അമ്മ കുറച്ചൊക്കെ തയ്യാറായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവന്‍ മനോരോഗിയാണെന്ന വാസ്തവം അംഗീകരിക്കാന്‍ അമ്മയ്ക്ക് അപ്പോഴും മനസ്സ് വന്നില്ല.
പൂര്‍ണമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാനും അതിന് തയ്യാറായിരുന്നില്ലെന്നാണ് ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്‍ തോന്നുന്നത്. മരുന്നൊന്നും കഴിച്ചില്ലെങ്കിലും എങ്ങനെയൊക്കെയോ ആയി അവന്‍ സാധാരണനിലയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമെന്ന ആഗ്രഹചിന്ത തന്നെയാണ് എന്നെയും ഭരിച്ചിരുന്നത്.

കുട്ടന് സ്വന്തമായി ഒരു ജീവിതമുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയാണ് അമ്മ അന്ന് സംസാരിച്ചത്. അമ്മയുടെ ആലോചനകള്‍ ഒട്ടും യാഥാര്‍ത്ഥ്യ നിഷ്ഠമായിരുന്നില്ല. നല്ല ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടെത്തി കഴിയുന്നതും വേഗം അവന്റെ വിവാഹം നടത്തിക്കൊടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു അമ്മയുടെ പ്ലാന്‍. അമ്മ കണ്ടുവെച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ട് കുട്ടികളില്‍ ആരായിരിക്കും കൂടുതല്‍ നന്നാവുക എന്ന് എന്നോട് അഭിപ്രായം ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.""കുറച്ചുകൂടി കഴിയട്ടെ. തല്‍ക്കാലം അതൊന്നും ആലോചിക്കേണ്ട'' എന്നുമാത്രം പറഞ്ഞ് ആ വഴിക്കുള്ള സംസാരം ഞാന്‍ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തി.

കുറച്ചു ദിവസം ഞാന്‍ നല്ല മനഃസമാധാനം അനുഭവിച്ചു. പക്ഷേ, അത് നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഒരു ദിവസം രാത്രി എട്ട് എട്ടര മണിയായപ്പോള്‍ വിജയന്‍ മാഷ് പറഞ്ഞയച്ചതനുസരിച്ച് ഒരാള്‍ എന്നെ കാണാന്‍ വന്നു

ഒന്നുരണ്ടാഴ്ച കൂടി പ്രത്യേകിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ലാതെ കടന്നുപോയി. അടുത്തയാഴ്ച കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവനോട് സാധാരണയിലും കവിഞ്ഞ് സ്വാതന്ത്ര്യമെടുത്ത് സംസാരിച്ചു. നാട്ടില്‍ ആരൊക്കെയുമായിട്ടാണ് കമ്പനി, ഏറ്റവും ഫ്രീയായിട്ട് സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റുന്നത് ആരോടാണ് എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ ചോദ