Wednesday, 20 October 2021

Memoir


Text Formatted

എന്റെ കുഞ്ഞു പൂമ്പാറ്റകള്‍

ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും കൊടുത്താല്‍, തിരിച്ചവള്‍ നന്ദി വാക്ക് പറയുമ്പോള്‍, ഭക്ഷണം മറ്റു കുട്ടികളുമായി പങ്കുവെക്കുമ്പോള്‍, ഇത്തിരി നേരമെങ്കിലും കണ്ണില്‍ നോക്കി ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി തരുമ്പോള്‍ ഞാനനുഭവിക്കുന്ന ആനന്ദം അനിര്‍വചനീയമാണ്

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രങ്ങള്‍: ലൂണ റോസ്, Wikimedia Commons
Text Formatted

രോ കുഞ്ഞുങ്ങളും പൂക്കളെ പോലെയാണ്.
ക്ലാസ് റൂമാവട്ടെ വ്യത്യസ്ത പൂക്കളുള്ള ഒരു പൂന്തോട്ടവും.
​​​​​​​ആരുടെയോ വരികള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു ഇതെഴുതാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍.. അധ്യാപക ജീവിതത്തിലെ ഈ അവസാന നാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കുഞ്ഞു മക്കളുടെ കൂടെയാണ്. അവിടെ കുസൃതികള്‍ മാത്രമേയുള്ളൂ. നിഷ്‌കളങ്കത ആവോളം തുളുമ്പി നില്‍ക്കുന്ന കുസൃതികള്‍. കള്ളത്തരങ്ങളുടെ, കൗശലങ്ങളുടെ, കൗമാരത്തില്‍ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ് ബാല്യം.

ഇന്ന് ഓര്‍മയില്‍ എന്നും തെളിമയോടെ നില്‍ക്കുന്ന രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതാം ഞാന്‍. ഇവര്‍ രണ്ട് പേരും എനിക്കൊത്തിരി പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. ജുവാനും ഫാത്തിമയും. രണ്ടുപേരും ഓട്ടിസ്റ്റിക്കാണ് എന്ന സാമ്യമൊഴിച്ചാല്‍ ഇവര്‍ തികച്ചും വ്യത്യസ്തരാണ്. അവരുടെ രക്ഷിതാക്കള്‍ തമ്മിലും യാതൊരു സാമ്യവുമില്ല. നാലര വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് രണ്ട് പേരും ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിലേക്ക് വരുന്നത്.

തീര്‍ത്തും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തൊരു നിമിഷത്തിലാണത് സംഭവിച്ചത്. എല്ലാവരും കളിയില്‍ മുഴുകിയ സമയത്ത് അവള്‍ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കൈകവര്‍ന്നെടുത്ത് കടിച്ചു പറിച്ചു. അവളുടെ ഉളി പോലുള്ള കീരിപ്പല്ലുകളില്‍ രക്തം പുരണ്ടു.

ആദ്യം എന്റെ ജുവാനെപ്പറ്റിയെഴുതാം. ഞാന്‍ ചെറിയ ക്ലാസിലേക്ക് മാറ്റം കിട്ടി വന്ന ആദ്യവര്‍ഷമാണ് ജുവാനും അവിടേക്ക് വന്നത്. ബ്രിട്ടീഷ് കരിക്കുലമായത് കൊണ്ട് തന്നെ കളിയിലധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു പഠനം. കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ എന്നും എനിക്കൊരു ബലഹീനതയായിരുന്നു. മറ്റു കുട്ടികള്‍ ചിത്രശലഭങ്ങളെ പോലെ പാറി പറന്നു കളിക്കുമ്പോള്‍, ജുവാന്‍ അവരില്‍ നിന്നെല്ലാം തികച്ചും വ്യത്യസ്തയായി കാണപ്പെട്ടു. ആദ്യത്തെ ദിവസം! തീര്‍ത്തും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തൊരു നിമിഷത്തിലാണത് സംഭവിച്ചത്. എല്ലാവരും കളിയില്‍ മുഴുകിയ സമയത്ത് അവള്‍ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കൈകവര്‍ന്നെടുത്ത് കടിച്ചു പറിച്ചു. അവളുടെ ഉളി പോലുള്ള കീരിപ്പല്ലുകളില്‍ രക്തം പുരണ്ടു. ആദ്യ ദിവസമായതിനാല്‍ ഞങ്ങളും വല്ലാതെ ഭയപ്പെട്ടു. 

പിന്നീടങ്ങോട്ട് എല്ലാ കളികള്