Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ- 2

​​​​​​​ഒരു താടകയുടെ ആട് കഥ

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: കെ.പി മുരളീധരന്‍
Text Formatted

ത്ര കണ്ട് പാവമായ എന്റെ അച്ഛനെയാണ്​ ഓരോ തവണയും അവര്‍ അവമതിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നത്. 
അമ്മവീട്ടുകാര്‍.
സഹിച്ചുസഹിച്ച് എനിക്ക് മടുത്തു.
അമര്‍ഷം നാവില്‍ ക്രൂരമായി ചുറഞ്ഞു കിടന്നു.
എന്റെ അച്ഛനു വേണ്ടി അമ്മയോട് ഘോരഘോരം ഞാന്‍ വാദിക്കയും ആന്തരികമായി കലഹിക്കയും ചെയ്തു. എന്തുകൊണ്ട് അമ്മ അച്ഛനു വേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നില്ല? എന്തുകൊണ്ട് ന്യായമായും നീതിയായും അച്ഛനൊപ്പം നില്‍ക്കുന്നില്ല? എന്തുകൊണ്ട് അമ്മവീട്ടുകാരുടെ മുമ്പില്‍ തല കുമ്പിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു? അച്ഛനല്ലെ അമ്മയെ നോക്കുന്നത്? നിസംഗമായി നില്‍ക്കുന്നതും നിശബ്ദമായി നില്‍ക്കുന്നതും ഒരുതരം സമ്മതിക്കലല്ലേ?
എന്റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും അമ്മ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല.
ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല.
അമ്മയുടെ ശരിയുടെ ത്രാസ്സ് എന്നും അമ്മവീട്ടിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞു കിടന്നു.
നീതിയുടെ ന്യായത്തിന്റെ എത്ര കട്ടകള്‍ വെച്ചാലും ആ തട്ട് ഉയര്‍ന്നു നിന്നു.
ഒരു ലജ്ജയുമില്ലാതെ അമ്മ, അമ്മവീട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പം തന്റെ നിശബ്ദതയും വെച്ച് ചേര്‍ത്ത് നിന്നു. അച്ഛനര്‍ഹിക്കുന്ന ഒരു നീതിയും ശരിയും ബഹുമാനവും വാങ്ങിനല്‍കുന്നതില്‍ അമ്മ അമ്പേ പരാജയപ്പെട്ടു. അല്ലെങ്കില്‍ അതിനായമ്മ ശ്രമിച്ചതേയില്ല.
ഒറ്റയ്ക്കും തെറ്റയ്ക്കും പിറുപിറുത്തും മുറുമുറുത്തും പല്ലിറുമ്മിയും ഞാന്‍ എന്റെ അമര്‍ഷം കുറച്ച് കുറച്ചായി പുകച്ചെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
അമ്മയോട് നേര്‍ക്കുനേര്‍ നില്‍ക്കുവാനുള്ള ധൈര്യം കിട്ടിയപ്പോഴൊക്കെ വാശിയോടെ ഞാനാ ചോദ്യം ചോദിച്ചു. അമ്മ എന്നെ അവഗണിക്കയോ തുറിച്ചു നോക്കുകയോ ചെയ്തു. ഇടയ്ക്ക് ദീര്‍ഘനിശ്വാസവുമുതിര്‍ത്തു. വഴക്കിനു ഞാനൊരുങ്ങിയപ്പോഴൊക്കെ, വേണ്ട വേണ്ടയെന്ന് മാറിപ്പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ എന്നെ പുച്ഛിച്ചു. വഴക്കിനു നാമൊരുങ്ങി വരുമ്പോള്‍ മറുപക്ഷം നമ്മെ പുച്ഛിച്ചാല്‍ തീര്‍ന്നു. നമ്മുടെ ആത്മവിശ്വാസം, ധൈര്യം ഒക്കെ ചോര്‍ന്നു, നമ്മളൊരു വഴക്കാളി മാത്രമാകും. അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായതിനാലാണ് എന്നെ ഇപ്രകാരം അവഗണിയ്ക്കുന്നതെന്നെനിക്ക് തോന്നി

അച്ഛനെക്കുറിച്ച്​ ആരെങ്കിലും പറയുന്ന സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ തന്നെ ചോദിക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. നേരിട്ട് ചോദിക്കുക. എന്നിട്ടും ദിവസങ്ങളെടുത്തു അത് പരസ്യമായ