Wednesday, 20 October 2021

Memoir


Text Formatted

ഗിരിജേച്ചി

എനിക്ക് 'എന്റെ ടീച്ചര്‍' ഒരിക്കലും ടീച്ചറേ എന്നു ഞാന്‍ വിളിക്കാത്ത ഗിരിജേച്ചിയാണ്

Image Full Width
Image Caption
അജയ്​ പി. മങ്ങാട്ട്​
Text Formatted

കേമന്മാരായ അധ്യാപകരുടെ ക്ലാസിലിരിക്കാനോ അനുഗ്രഹം ലഭിക്കാനോ അവസരം കിട്ടാതെ പോയ ആളാണ്​ ഞാന്‍. പ്രഗത്ഭരായ അധ്യാപകരുടെ ശിഷ്യന്മാരെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആ മഹതിയോ മഹാനോ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറയാനുള്ള സൗഭാഗ്യം എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല.

അധ്യാപകരെ ഓര്‍ത്താല്‍ കുറച്ചുപേരേ മനസ്സില്‍ വരൂ. അതിലേറെയും പഠനബാഹ്യമായ കാരണങ്ങളാലാണ്. ക്ലാസില്‍ തീരെ വരാത്ത ഒരു അധ്യാപകനെ ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങള്‍ വഴിയില്‍ തടഞ്ഞുവച്ചു. പൊരിവെയിലില്‍ അദ്ദേഹം വിവശനായിട്ടും ഞങ്ങള്‍ വിട്ടില്ല. ഒടുവില്‍ ഹെഡ്മാസ്റ്ററും മറ്റും വന്നാണ് അദ്ദേഹത്തെ മോചിപ്പിച്ചത്. കുറച്ചുനേരം കൂടി ആ വെയിലത്തുനിന്നിരുന്നെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം കുഴഞ്ഞുവീണേനെ എന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ അന്നു കഴിഞ്ഞില്ല. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഞാന്‍ എം.എ വിദ്യാര്‍ഥിയായി എറണാകുളത്തു താമസിക്കവേ സിറ്റി ബസ്സില്‍ ഒരിക്കല്‍ ഇതേ അധ്യാപകനെ കണ്ടു. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട്​ സംസാരിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ വെയിലത്തു തളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഴയ മുഖം മനസ്സില്‍ വന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ അതിനു മിനക്കെട്ടില്ല.

പഠനകാലത്തിനുശേഷവും അധ്യാപകരുമായി അഗാധമായ ആത്മബന്ധം പുലര്‍ത്തുന്ന ഒരുപാടു പേരുണ്ട്. അത്തരം ബന്ധങ്ങള്‍  ഇല്ലെങ്കിലും നല്ലവരായ ഏതാനും അധ്യാപകരെ എനിക്ക് ശ്രമിച്ചാല്‍ ഓര്‍മിക്കാനാകും. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ എന്റെ ഓര്‍മ, വെളിച്ചം കയറിപ്പോയ നെഗറ്റീവ് പോലെയാണ്. അതിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ അവ്യക്തമാണ്. എങ്കിലും ആ നിമിഷങ്ങള്‍ അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. അതിലെ കാഴ്ചകള്‍ക്ക് ഊടുംപാവും കൊടുക്കുകയാണു ഞാന്‍.

ഞാന്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ഗ്രാമത്തിലെ സര്‍ക്കാര്‍ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ സൗകര്യങ്ങള്‍ തീരെയില്ലായിരുന്നു. 1970- 80കളില്‍ അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അധ്യാപകരാരും ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുകാരായിരുന്നില്ല. സമതലങ്ങളില്‍നിന്നെത്തിയവര്‍ക്ക് മലയോരത്തെ ജീവിതം അസഹ്യമായിരുന്നിരിക്കണം. ഓരോ വര്‍ഷവും പുതുതതായി വരുന്നവര്‍ എങ്ങനെയും സ്ഥലമാറ്റം വാങ്ങി വേഗം മടങ്ങിപ്പോയി. സ്ഥലമാറ്റം സംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള ഓട്ടത്തിനിടെ പഠിപ്പിക്കാനോ ക്ലാസില്‍ വരാനോ അവര്‍ക്കായില്ല. പല വിഷയങ്ങള്‍ക്കും മുഴുവന്‍ സമയ അധ്യാപകരില്ലാത്ത അധ്യയന വര്‍ഷങ്ങളായിരുന്നു അതെല്ലാം.