Wednesday, 20 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യര്‍

‘‘എന്റെ ഈ എഴുത്ത് ഒരിക്കലും നിങ്ങളെ രസിപ്പിക്കില്ല. വ്യാകരണ പിഴവുള്ള ചിന്തകളെ സ്വയം പഠിച്ച ഭാഷയിലേക്ക് പകര്‍ത്തുമ്പോള്‍ പലതും ചോര്‍ന്ന് പോയെന്ന് വരാം. ദയവായി നിങ്ങളിതില്‍ സാഹിത്യഭംഗി തിരയരുത്. ആഖ്യാനരീതിയെ പരിഹസിക്കരുത്. ചില ജീവിതങ്ങള്‍, അല്ല ഒരുപാട് ജീവിതങ്ങള്‍ അങ്ങനെയാണ്’’... എട്ടാം ക്ലാസും തമിഴും മാത്രം കൈമുതലായ, കൂലിപ്പണിയും പെയിന്റുപണിയും ചെയ്ത് ഉപജീവനം കഴിക്കുന്ന മുഹമ്മദ് അബ്ബാസ് എന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ അസാധാരണമായ ആത്മകഥ ആരംഭിക്കുന്നു

Image Full Width
Image Caption
മുഹമ്മദ്​ അബ്ബാസ്​ / ഫോട്ടോ: മുഹമ്മദ് ഹനാന്‍
Text Formatted

റവാട്ടുമഹിമ കൊണ്ട് വയറുനിറയില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് എന്റെ ഉപ്പ അന്നത്തെ തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ഭാഗമായ വേളിമലയിലേക്ക് ടാപ്പിംങ്ങ് തൊഴിലാളിയായി കുടിയേറിയത്. മലബാറില്‍ നിന്നുള്ള അക്കാലത്തെ കുടിയേറ്റങ്ങള്‍ എല്ലാം അന്നം തേടിയുള്ള അലച്ചില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. പലതിനോടും പൊരുതി പലരും പലതും നേടി, ചിലര്‍ ഉള്ളത് കൂടി നഷ്ടപ്പെടുത്തി ജീവിതത്തില്‍ നരകം പണിതു.

ഉപ്പ എത്തും മുമ്പേ വേളിമലയിലെ വലിയ റബ്ബര്‍ തോട്ടങ്ങളില്‍ ജോലിക്കാര്‍ തികഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോള്‍ മലയുടെ താഴ്‌വരകളിലും പരിസരങ്ങളിലുമുള്ള ചെറിയ റബ്ബര്‍ തോട്ടങ്ങളില്‍ ഒന്നില്‍ ഉപ്പ ജോലിക്കുചേര്‍ന്നു. ഉപ്പ ദൈവവിശ്വാസിയും മതവിശ്വാസിയുമാണ്. മക്കളെ മതം പഠിക്കാന്‍ വിട്ടു. പക്ഷേ ദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിക്കാനോ മതം ആചരിക്കാനോ മക്കളെ ഒരിക്കലും നിര്‍ബന്ധിച്ചില്ല. ""ഇങ്ങളെയൊക്കെ ദീന്‍ പഠിക്കാന്‍ ഞാന്‍ വിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങളൊക്കെ ദീന്‍ പഠിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ബാക്കിയൊക്കെ ഇങ്ങളും പടച്ചോനും തമ്മിലാണ്'' എന്നാണ് ഉപ്പ എപ്പഴും പറയാറ്. 
​​​​​​​ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത പരിസരങ്ങളിലും തൊഴിലിലും ഉപ്പ പിടിച്ചുനിന്നത് കുടുംബം പോറ്റുക എന്നതിലുപരി സ്വന്തം ജീവിതം ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടി കൂടിയാണ്. സിനിമ ഹറാമായ അന്നത്തെ മലപ്പുറത്തുനിന്നാണ് ഉപ്പ വേളിമലയിലെത്തിയത്. ഉപ്പാക്ക് സിനിമ ലഹരിയായിരുന്നു.

ലഹരിയേക്കാള്‍ ഉപരി സിനിമ ഉപ്പാക്ക് ജീവിതമായിരുന്നു. ഉപ്പ ജീവിച്ച ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് സിനിമകളെ എടുത്തു മാറ്റിയാല്‍ പിന്നെ കാര്യമായിട്ടൊന്നും അവിടെ ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല

കൂട്ടുകാരെല്ലാം പണി കഴിഞ്ഞ് മറ്റു ലഹരികള്‍ തേടി പോയപ്പോള്‍ ഉപ്പ പന്ത്രണ്ട് മൈല്‍ അകലെയുള്ള തക്കലയിലേക്ക് സിനിമയുടെ ലഹരിയും പൊരുളും തേടി കാട്ടുപാതകളിലൂടെ നടന്നു. അവിടെയെ