Monday, 29 November 2021

നോവല്‍


Text Formatted
3am
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ശ്രീജിത്ത് പി.എസ്
Text Formatted

അധ്യായം ആറ് തുടർച്ച

ന്നമ്മേച്ചിയമ്മയുടെ കൈകളില്‍ നിന്നും മറ്റാരുടെയെങ്കിലും കൈകളിലേക്ക് മാറുന്ന വ്യത്യാസം മനസിലാക്കുന്നതിനും അതനുസരിച്ച് കരയുന്നതിനും വിദഗ്ധയായിരുന്നു മേരി. അഴുക്ക് കറുപ്പു നിറം പകരാറുള്ള കൈനഖത്തിന്റെ അരികുകള്‍ കടിച്ചു പറിച്ച് ചെറുകഷ്ണങ്ങളാക്കി വിഴുങ്ങാറുള്ള അന്നമ്മേച്ചിയമ്മയുടെ ശീലത്തിനു സ്വന്തം വയറിളക്കി ഒരു അറുതിയുണ്ടാക്കി മേരി. അതോടെ അപ്പനും അഴുക്കു പിടിച്ച വിരലുകള്‍ ഇനി കണ്ടുപോകരുതെന്ന് താക്കീത് ചെയ്തു. അതൊന്നും അന്നമ്മേച്ചിയെ കുലുക്കിയില്ലയെന്നു മാത്രമല്ല ""ഒന്നു പോ മൈ**'' എന്നവര്‍ മനസില്‍ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ആലീസ് മാത്രം ചിരിച്ചു. എന്നാല്‍ കപ്പലണ്ടി തൊണ്ടോടെ മാത്രം തിന്ന് ശീലിച്ച അവര്‍ക്ക് രഹസ്യമായി അകത്താക്കാറുള്ള വൃത്തിയുള്ള നഖങ്ങളുടെ രുചി അത്ര ബോധിച്ചില്ല. മേരിയുടെ ഗൂഢ ഉറക്കത്തിന്റെ അളവ് മനസിലാക്കി അടുക്കളയില്‍ പോയി പാത്രങ്ങളെല്ലാം തേച്ചു കഴുകി കറുപ്പിച്ചെടുത്ത നഖങ്ങളെ കടിച്ചു പൊട്ടിച്ച് അത് വീണ്ടും ചെറു ചെറു കഷ്ണങ്ങളാക്കി ഉമിനീരിലിട്ട് കുഴമ്പ് രൂപത്തിലാക്കി രുചിച്ച് രഹസ്യമായി അന്നമ്മേച്ചി ആസ്വദിച്ചു. അതേ സ്വഭാവം മേരി പില്‍ക്കാലത്തില്‍ പരിചയിച്ചു. അതിനിടയിലാണ് മേരി താടിക്കാരെ മനസിലാക്കി തുടങ്ങിയത്. താടി വച്ച് ആരു വന്നാലും വായ പൊളിച്ച് കാറി തന്റെ വിദ്വേഷം അവള്‍ രേഖപ്പെടുത്തി. അങ്ങനെയൊരു കരച്ചിലിനിടക്കാണ് അന്നമ്മേച്ചി അപ്പുചോന്റെ കഥ പറഞ്ഞ് മേരിയുടെ വായ അടപ്പിക്കുകയും കണ്ണുകളെ കൗതുകം കൊണ്ട് വിടര്‍ത്തുകയും ചെയ്തത്. വയലുകളില്‍ വെയില്‍ വിരിച്ചിട്ട മഞ്ഞ നിറം പോലെ വരള്‍ച്ച പരന്ന, ഗോഹത്യ പാപമായ നാട്ടിലായിരുന്നു അപ്പുചോന്‍ ജീവിച്ചതും മരിച്ചതും. അവിടൊരു നാളില്‍ ഭക്ഷണവും വെള്ളവുമില്ലാതെ ചെടികളും ജീവികളും വലഞ്ഞു. അപ്പുചോനു വീട്ടില്‍ രണ്ടു പശുക്കളും രണ്ടു മക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ കൃഷിഭൂമി ഉഴുതുമറിക്കുവാനാണ് കറവയില്ലാത്ത പശുക്കളെ അപ്പുച്ചോന്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. പട്ടിണി തുടങ്ങി ഏറെ നാളായും മഴ വരാഞ്ഞ് ചെടികള്‍ കരിഞ്ഞ് മണ്ണടിഞ്ഞു. പുല്ലും വൈക്കോലും കാടിയുമില്ലാതെ പശുക്കള്‍ തങ്ങളുടെ എല്ലുകള്‍ കൂടുതല്‍ വ്യക്തമായി അപ്പുച്ചോനു കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അപ്പുചോനും