Sunday, 28 November 2021

കവിത


Text Formatted
reshma
രേഷ്മ സി.

 

​​​​​​​​​​​​​​ചെമ്മരത്തി മൂത്തമ്മ

മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മരിച്ചുപോയ ചെമ്മരത്തി മൂത്തമ്മയെ പോലെയായി.
വളരുമ്പോള്‍ അച്ഛനെ പോലെയാകണോ അതോ അമ്മയെ പോലെയോ എന്ന മണ്ടന്‍ ചോദ്യമൊന്നും ഞങ്ങളോട് ആരും ചോദിച്ചിരുന്നില്ല.
അവര്‍ തരം പോലെ തീയും വെള്ളവും എന്ന കളി കളിച്ചു.
അക്കാലത്ത് ദാഹിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് തീ വിഴുങ്ങാനാണ് തോന്നിയിരുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുമെന്ന വിചാരമൊന്നും എനിക്കില്ല.
അത് പോട്ടെ.
അപ്പോള്‍, ചെമ്മരത്തി മൂത്തമ്മ.
മരിച്ച വകയില്‍ ഒരു സ്മാരകം തരപ്പെടുത്താന്‍ മാത്രം മിടുക്കുള്ള മറ്റൊരു സ്ത്രീ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് അവരെ പറ്റി എനിക്കറിയാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം.
അവരെ വെച്ച ഇടത്ത് കഥകളില്‍ പറയാറുള്ള പോലെ മുല്ലവള്ളി പടര്‍ന്നിരുന്നു.
പൂക്കള്‍ ചൂടാനുള്ള പകിട്ടില്ലാത്ത കുട്ടികളാണ് ഞങ്ങളെന്ന് അറിയുന്നതിനും വളരെ മുന്‍പ് ഞങ്ങള്‍ മുല്ലമാലകള്‍ കോര്‍ത്തിരുന്നു.
അന്നൊന്നും അവരെ പറ്റി ഞാന്‍ കവിതയെഴുതിയിട്ടില്ല.
എന്റെ അമ്മ ജനിക്കുന്നതിനും എത്രയോ മുന്‍പ് തന്നെ അവര്‍ മരിച്ചിരുന്നു.
അവര്‍ എങ്ങനെയാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത് എന്നോ എങ്ങനെ മരിച്ചു എന്നോ ഇപ്പോള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ആര്‍ക്കും അറിയില്ല.
പിന്നീട് ഞാന്‍ അവരെ രഹസ്യമായി ആരാധിച്ചുത്തുടങ്ങി.
വെച്ചാരാധിക്കാന്‍ പറ്റിയ ഒരാള്‍ കുടുംബത്തില്‍ തന്നെയുള്ളത് എന്ത് കൊണ്ടും വളരെ നല്ലതാണ്.
ഓലച്ചൂട്ട് കയ്യില്‍ പിടിച്ച് അവര്‍ തെയ്യം കാണാന്‍ പോയിരുന്നതായി എന്നോട് ആരും പറഞ്ഞിട്ടൊന്നുമില്ല.
അരിവാള്‍ കയ്യിലെടുത്ത് അവര്‍ ഉറഞ്ഞുതുള്ളിയതായി ഒരു കഥകളും കേട്ടിട്ടില്ല.
തലയ്ക്ക് തീ പിടിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ മിണ്ടാതിരുന്നുവോ അതോ പുരയ്ക്ക് തീ പകര്‍ന്നുവോ എന്നൊന്നും ഞാന്‍ ഒരാളോടും ചോദിച്ചിട്ടുമില്ല.
അവരെ പറ്റി ആരുമൊന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഞാനല്ലാതെ മറ്റാരും അവരെ ഓര്‍ക്കുന്നുമുണ്ടാവില്ല.
ചെമ്മരത്തി മൂത്തമ്മയ്ക്ക് ഒരു സ്മാരകമില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ആ പേര് പോലും ഞാന്‍ അറിയുകയുമില്ല.
പക്ഷേ അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ,
മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മരിച്ചുപോയ ചെമ്മരത്തി മൂത്തമ്മയെ പോലെയായി.

പുഴമീന്‍

പുഴമീന്‍ എനിക്കിഷ്ടമാണ്
പക്ഷേ ഞാനതിനെ തിന്നാറില്ല.
ഞാന്‍ മനുഷ്യനെയും മറ്റ് പലജീവികളെയും
തിന്നാറില്ല.
ഇതത് പോലെയല്ലയെന്നല്ല.
ഞാന്‍ ഇടയ്ക്ക് പിടയുന്നു
ഇടയ്ക്ക് വഴുക്കുന്നു
ഒരു ജലജീവിയാണെന്ന്