Saturday, 27 November 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ- 5

കണ്ണുകളില്‍ പ്രേമമുള്ള ഒരാണ്‍കുട്ടിയും അരുണയും​​​​​​​

അയാള്‍ എന്റെ മുമ്പിലേയ്ക്ക് കയറി ബൈക്ക് നിര്‍ത്തിയിറങ്ങി. സല്‍മാന്‍ ഖാനെപ്പോലെ അയാളുടെ മുടിയിഴകള്‍ ഷര്‍ട്ടിനു താഴേയ്ക്ക് നീണ്ടിരുന്നു

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: കെ.പി മുരളീധരന്‍
Text Formatted

അജ്ഞാത കത്തുകളുടെ മുപ്പത് ചൂളവര്‍ഷങ്ങള്‍

ത്തുകളുടെ ഒരു വലിയ കാലം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ലജ്ജാകരമായി അടയാളപ്പെടുത്തി. വര്‍ഷങ്ങള്‍, വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ട പീഡനം. മാനസികവും വൈകാരികവുമായ വല്ലാത്ത തരം അവമതി. എഴുത്തിലെ അന്വേഷണങ്ങളും അതില്‍ നിന്നു കിട്ടിയ അടയാളമൊക്കെയും ആദ്യാദ്യം പരോക്ഷമായും പിന്നെ പ്രത്യക്ഷമായും എന്റെ അച്ഛനു നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടി. അച്ഛനുപയോഗിക്കുന്ന പേനയായിരുന്നു ഒരു കാരണം. റെയ്‌നോള്‍ഡിസ്സിന്റെ പേന, ചിലപ്പോള്‍ ചെല്‍പ്പാര്‍ക്കിന്റെ യേല്‍ നീല മഷി. കയ്യക്ഷരത്തില്‍ ആരോപിക്കപ്പെട്ട സാമ്യത. അച്ഛന്റെ ജോലീയാത്രകള്‍.

എന്റെയച്ഛന്‍ കുടുംബത്തെപ്പോറ്റാന്‍ ഉലകം ചുറ്റി പാട്ടുക്ലാസ്സുകള്‍ എടുത്തിരുന്നു. ഹൈസ്‌കൂളിലാണെങ്കിലും പ്രൊട്ടെക്ടഡ് പോസ്റ്റായതിനാല്‍ പ്രൈമറി സ്‌കൂള്‍ അധ്യാപകന്റെ ശമ്പളമേ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അമ്മയ്ക്കാകട്ടെ അണ്‍എയ്ഡഡ് സ്‌കൂളിലെ തുച്ഛശമ്പളം മാത്രം. അച്ഛന്‍ പാടിപ്പാടിയാണ് ഞങ്ങളെ വളര്‍ത്തിയത്. എനിക്കെപ്പോഴും തോന്നും എന്റെ തൊലി, എന്റെ മുടി എന്റെ മാംസം, എന്റെ അവയവങ്ങള്‍ ഒക്കെയുടെ തിളക്കവും മുഴപ്പും ശക്തിയും സംഗീതമാണെന്ന്. സംഗീതത്തില്‍ കുതിര്‍ന്ന്, സംഗീതത്തില്‍ ഉണര്‍ന്ന്, സംഗീതത്തില്‍ ഉറങ്ങി, സംഗീതത്തില്‍ നിന്നും വിശപ്പു കെടുത്തിയുള്ള ഒരു ജീവിതം

ജീവിക്കാന്‍ വഴിയില്ലാത്തതിനാല്‍ ക്ലാസ്സെടുക്കാന്‍ അദ്ദേഹം തന്റെ കലയ്ക്കായി മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ട ക്വാളിറ്റി സമയത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി. അമ്മയ്ക്ക് നല്ല ജോലിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ വന്ന സിനിമാ അവസരങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ സുഖസൗകര്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം അദ്ദേഹം ജീവിച്ചു. ഒരു കുഞ്ഞു പുസ്തകം വാങ്ങിയാല്‍ പോലും സത്യ, ഇന്ദു ഹരി , ലക്ഷ്മി എന്നിവര്‍ക്ക് വേണ്ടിയെന്ന് എഴുതി വെച്ചു.

പത്തു മണിയ്ക്ക് പാമ്പും പഴുതാരയും മറ്റുവിഷയിഴജീവികളുമുള്ള ഇടവഴിക്കുന്നിറങ്ങി വരുന്ന അച്ഛന്റെ ടോര്‍ച്ചിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പോലെ എനിക്ക് ആഹ്ലാദകരമായിട്ടൊന്നുമില്ല