Saturday, 27 November 2021

Novella


Text Formatted

തൈമയും കൊളംബസും -7

​​​​​​​ചോരയും കണ്ണീരും

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: സുധീഷ്​ കോ​ട്ടേ​മ്പ്രം
Text Formatted

കൊളംബസിന് രോഷം അടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ലാ ഇസബെല്ലയുടെ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു. ദയനീയമായിരുന്നു അവസ്ഥ. പാതിയിലധികം പേര്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയോ അപ്രത്യക്ഷരാവുകയോ ചെയ്തിരുന്നു. പലരും രോഗബാധിതരും തളര്‍ന്ന് അവശരുമായിരുന്നു. അവശേഷിക്കുന്ന ഇത്തിരി ഭക്ഷണം പൂപ്പല്‍ പിടിച്ച് കിടന്നു. പക്ഷെ കൊളംബസ് ഒരു ദയയും വിചാരിച്ചില്ല. എല്ലാവരേയും ചവിട്ടിയും കുത്തിയും എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു. ഒരു നിമിഷം കളയാതെ, കൃഷിക്ക് ഒരു കനാലും ഗോതമ്പു പൊടിക്കാന്‍ മില്ലും നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഉത്തരവിട്ടു. സ്പാനിഷുകാരോട് തന്നെയുളള അഡ്മിറലിന്റെ  ക്രൂരത കണ്ട് അവശേഷിച്ചവര്‍ പാതി ജീവനും കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു.  

രണ്ടു തവണ കൊളംബസ് പട്ടാളക്കാരെ ദ്വീപിലേക്ക് വിട്ടിരുന്നു. സ്ത്രീകളെന്നോ കുട്ടികളെന്നോ ഇല്ലാതെ എല്ലാ മനുഷ്യരേയും പിടിച്ചു കൊണ്ടു വരാനായിരുന്നു ആജ്ഞ. പക്ഷെ രണ്ടു തവണയും പട്ടാളക്കാര്‍ വെറും കൈയോടെ മടങ്ങി. ദ്വീപില്‍ മനുഷ്യ സാന്നിധ്യം തന്നെ ഇല്ലെന്ന്. എവിടെയെങ്കിലും പോയി ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. പേടിത്തൂറികള്‍. എന്തായാലും പട്ടാളക്കാര്‍ വഴിയില്‍ കണ്ട മരച്ചങ്ങാടങ്ങള്‍ ഒക്കെ തകര്‍ത്തിട്ടാണ് വന്നത്. അതുകൊണ്ട് ദ്വീപുകാര്‍ക്ക് അധിക ദൂരം പോകാനൊന്നും കഴിയില്ല.

താന്‍ കേട്ട കഥയില്‍ എന്തൊക്കെയോ പൊരുത്തക്കേടുകള്‍ ഉണ്ടെന്ന് കൊളംബസിന് തോന്നി. വെടിമരുന്നും ലോഹായുധങ്ങളും ഒക്കെയുളള പത്തു നാല്‍പ്പത് നാവികരെ പല്ലും മരവും മാത്രം ആയുധമാക്കുന്ന നരഭോജികളായ കാരിബുകള്‍ കീഴ്‌പ്പെടുത്തി മിക്കവരേയും കൊന്നു കളഞ്ഞെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നതെങ്ങനെ?

kv praveen

എവിടെയോ എന്തോ വിളക്കാനാവാതെ കിടക്കുന്നുണ്ട്. ദ്വീപിലേക്ക് പോയ പടയാളികളുടെ സംഘത്തിലെ ഒരു പട്ടാളക്കാരന്‍ കൊളംബസിനടുത്തേക്ക് വന്നു:
""അഡ്മിറല്‍, ദ്വീപില്‍ നിന്ന് പിടിക്കാനായ ആ ഒരേ ഒരു പെണ്ണിനെ ചോദ്യം ചെയ്തു വരുന്നു. അവളും കൂടുതല്‍ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. അതേ നരഭോജികളുടെ കഥ.''
"