Sunday, 17 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യര്‍- 3

​​​​​​​മാരിയമ്മയും പടച്ചോനും മനുഷ്യപുത്രനും

ഒന്നായലിഞ്ഞ മുത്തയ്യന്‍ സാര്‍

"നിനക്ക് നിന്റെ അമ്മയെ പേടിയില്ലേ '... എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവന്‍ ചിരിച്ച ചിരിയുടെ നിസ്സഹായത എനിക്കറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. കാലമേറെ കഴിഞ്ഞ് അവനെ കാണാനായി ഞാനവിടെ എത്തുമ്പോള്‍ ചാണകം മെഴുകിയ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഉടുതുണിയില്ലാതെ അവന്‍ കിടന്നു.

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

നാലു വയസ്സ് തികയും മുമ്പാണ് എന്നെ സ്‌കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തത്. പെരുംചിലമ്പില്‍ ഒരു സ്‌കൂള്‍ വരുന്നതില്‍ അന്നാട്ടുകാര്‍ക്ക് വലിയ ആനന്ദമൊന്നും തോന്നിയില്ല. മഴയും വെയിലും വന്നു പോവും പോലെ സ്‌കൂളും വന്നു പോവുന്നുവെന്നുമാത്രം. മൂത്തവരെയൊക്കെ ചേര്‍ത്ത കൂട്ടത്തില്‍ മൂന്നര വയസ്സുള്ള എന്നെയും ഉപ്പ സ്‌കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തു. സ്‌കൂളിലേക്കുള്ള ആദ്യ യാത്രയോ പുതുവസ്ത്രങ്ങളുടെയും പുസ്തകത്താളിന്റെയും മണമൊന്നും ഓര്‍മയില്‍ ഇല്ല. സ്‌കൂള്‍ എന്നാല്‍ ആദ്യം മനസ്സില്‍ വരുന്നത് വെളുത്ത ബോര്‍ഡില്‍ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങളില്‍ എഴുതി വെച്ച ""അരസു നടു നിലൈ പള്ളി പെരുംചിലമ്പ്'' എന്ന ബോര്‍ഡാണ്.

അതിന്റെ ചുവട്ടില്‍ തങ്കരാജ് നിന്നു. വയറ്റില്‍ വിശപ്പും കണ്ണുകളില്‍ പ്രകാശവുമായി... ബട്ടണ്‍ നഷ്ടമായ നിക്കര്‍ രണ്ട് കൈ കൊണ്ടും താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഞാന്‍ മദ്രസ വിട്ട് വരുന്നതും കാത്ത് എന്നും അവനവിടെ നില്‍ക്കും. വിശാലമായ സ്‌കൂള്‍ മുറ്റത്ത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടേതായ കളികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പങ്കുവെക്കാന്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും കിട്ടുന്ന നല്ല ഭക്ഷണത്തിന്റെ കഥകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. വയറുനിറഞ്ഞിട്ട് ബാക്കിയാക്കേണ്ടി വന്ന ആ അപൂര്‍വ നിമിഷങ്ങളെ പിന്നീട് വിശന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും കൊതിയോടെ ഓര്‍ത്തു.

തങ്കരാജിന്റെ ചെവി എപ്പോഴും പൊട്ടിയൊലിച്ചു. അവനെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോള്‍ ആ മഞ്ഞചലം എന്റെ കവിളില്‍ പുരളും. ചിലപ്പൊ എന്റെ കുപ്പായത്തിലേക്ക് ഇറ്റി വീഴും. വല്ലാത്ത നാറ്റമുണ്ടായിട്ടും അത് തുടച്ച് കളയേണ്ട മാലിന്യമായി ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നിയില്ല. ക്ലാസില്‍ കയറാനുള്ള ബെല്ലടിക്കുവോളം ഞങ്ങള്‍ കളിച്ചു. ബെല്ലടിച്ചാല്‍ നിക്കറും താങ്ങി അവന്‍ ഓടും.

അവന്‍ താമരക്കുളങ്ങളില്‍ ഒളിച്ചു പാര്‍ക്കുന്ന തേളിമീനുകളെ ചൂണ്ടയിടും. ചുറ്റും കടല്‍ പോലെ പരന്ന് കിടക്കുന്ന നെല്‍പ്പാടങ്ങള്‍ക്ക