Saturday, 27 November 2021

Memoir


Text Formatted

അന്നുരാത്രി ഞാന്‍ ഓമന ടീച്ചറെ പേടിസ്വപ്നം കണ്ടു

ഹയര്‍ സെക്കന്‍ഡറി തലത്തിലുള്ള കുട്ടികളെ ' തങ്ങള്‍ സൂക്ഷ്മതയോടെ കയ്യില്‍ കൊണ്ടു നടക്കേണ്ടുന്ന സ്ഫടിക വസ്തുക്ക'ളായാണ് ബഹുഭൂരിഭാഗം അധ്യാപകരും  കണക്കാക്കുന്നതെന്ന് എന്റെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 

Image Full Width
Image Caption
Photo: Wikimedia Commons
Text Formatted

ങ്കണവാടീടെ മുറ്റം നിറയെ മാങ്ങാനാറിച്ചെടികളായിരുന്നു.
അവയുടെ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള പൂക്കളെ മൂക്കിന്‍ തുമ്പിലേക്കടുപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളിലൊരു മാമ്പഴക്കാലം തികട്ടും. ഓറഞ്ച് നിറത്തിലുള്ള വലിയ സൂര്യകാന്തി പൂക്കള്‍...ഇന്നുവരേക്കും എനിക്കാരും പേരു പറഞ്ഞു തന്നിട്ടേയില്ലാത്ത, ചുവന്ന ബദാം കായ്കള്‍ പോലെ എന്തോ. ചെറിയ തണ്ടിനു ഇരുവശത്തേക്കും ഞാന്നു കിടക്കുന്ന തരം പൂക്കളുള്ള ചെടികള്‍.. വാഴയില കണക്കെ നീളമുള്ള അതിന്റെ ഇലകളിലാണ് ടീച്ചര്‍മാര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അമ്പലത്തീന്ന് ബാക്കി കിട്ടുന്ന പായസം വീതം വച്ചു തരിക. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ ദേഹത്തോ ഉടുപ്പിലോ പായസം പറ്റിക്കാതെ വാഴയിലയില്‍ നിന്നു തന്നെ നക്കി നക്കി പായസം കഴിക്കും. പായസം പെട്ടന്ന് തീര്‍ന്നു പോയെന്നു തോന്നും!

കുട്ടികളും പൂക്കളും ഇഴചേര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്ന അങ്കണവാടിയായിരുന്നു അത്. എന്നിട്ടും എനിക്കങ്കണവാടീല്‍ പോകാന്‍ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു.
ഇല്ലാത്ത തലവേദനയേയും പല്ലുവേദനയേയും വയറുവേദനയേയും ആവാഹിച്ചു വിളിച്ചു വരുത്തി ഞാന്‍ അങ്കനവാടിക്കടുത്തുള്ള ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞു വാടകവീടിനുള്ളില്‍ ചടഞ്ഞിരിക്കും. ദിവസങ്ങള്‍... ആഴ്​ചകള്‍... അങ്ങനെ വീട്ടിലിരുപ്പ് തുടര്‍ന്നാലും എനിക്ക് മടുക്കാറേയില്ലായിരുന്നു. തൊടിയില്‍ കളിക്കുമ്പോള്‍ കണക്കെടുപ്പിനോ മറ്റോ അങ്കവാടീലെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി ടീച്ചറും ഓമന ടീച്ചറും വീടിനു മുന്‍വശത്തെ പാതയിലൂടെ വരുന്നതു കണ്ണില്‍പ്പെട്ടാല്‍ ഞാനോടിച്ചെന്ന് ഏതെങ്കിലും മൂലയിലൊളിക്കും.
‘അവള്‍ക്ക് പനിയാ ടീച്ചറേ... ' അമ്മ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറയും.
‘അവള്‍ക്കിടക്കിടെ പനി വരുന്നുണ്ടല്ലോ..! ഏതേലും നല്ല ഡോക്ടറെ കാണിച്ചോണ്ടൂ.'
ടീച്ചര്‍മാര്‍ അതേ ചിരി പാസാക്കും.

anganawadi
Photo: flickr