Tuesday, 19 October 2021

കഥ


Text Formatted

ബ്ലാക്ക് മാജിക്

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

പാതിരാത്രിയില്‍ ചാലോട്ട് കാവിന്റെ കല്‍മതിലിനു അരികു ചേര്‍ന്ന് കുത്തിയിരിക്കുമ്പോള്‍ നേരത്തെ കുടിച്ച കള്ളിന്റെ മണം പരത്തിക്കൊണ്ട് ചിരൂണ്ടന്‍ വലിയൊരു ഏമ്പക്കം വിട്ടു. ആരെങ്കിലും കേട്ടുകാണുമോ എന്നെനിക്കൊരു പേടി തോന്നി. ചിരൂണ്ടന്‍ വളരെ ലാഘവത്തോടെ മതിലിനു കൂടുതല്‍ ചേര്‍ന്നിരുന്നു. കാവിന്റെ മുന്‍പിലെ ആല്‍മരത്തിന്റെ ഇലകള്‍ ചെറുകാറ്റില്‍ വിറച്ചു. അതിന്റെ മര്‍മ്മരം പോലെ പതുക്കെ ഉള്ളില്‍ ഇരച്ചു വരുന്ന പേടിയെ പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഞാന്‍ "ആയോ' എന്ന് ചോദിച്ചതും ചിരൂണ്ടന്‍ ചൂടായി.

കാവിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിലെ വെളിച്ചം കൂടി കെടാന്‍ ബാക്കിയുണ്ട്.

"ആ വീട്ടാര് എപ്പളും ഒറങ്ങൂല'

ഒരില വീഴുന്നത്രയും പതുക്കെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ചിരൂണ്ടന്‍ എന്റെ തലയ്ക്ക് ഒന്ന് കുത്തി. പിന്നെ ഞാന്‍ മിണ്ടിയില്ല. സമീപത്തുള്ള സകല വീടുകളുടെയും വെളിച്ചം കെട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരയെ പിടിക്കാനൊരുങ്ങുന്ന ഒരു വ്യാഘ്രത്തിന്റെ കാല്‍വെയ്പ്പുകളോടെ പതുങ്ങി കാവിനകത്തെക്ക് നടന്നു. എരിഞ്ഞു തീരാറായ ഒരു വിളക്ക് ഞങ്ങളെ നോക്കി. സ്റ്റോര്‍ റൂമിന്റെ കൊത്തുപണിയുള്ള വാതിലിന്റെ താക്കോല്‍ ദ്വാരത്തിലെക്ക് കണ്ണ് കൂര്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചിരൂണ്ടന്‍ എന്നോട് കൈനീട്ടി നേരത്തെ ഏല്‍പ്പിച്ച താക്കോല്‍ വാങ്ങിച്ചു. തുറന്നു അകത്തു കയറി പായസം വെയ്ക്കുന്ന വലിയ വട്ടക എടുത്തു പൊക്കി ചുമരിനോട് ചാരി വച്ചു. ഞാനെല്ലാം കണ്ടു വെറുതെ നിന്നു. വട്ടക കിടന്ന സ്ഥലത്തെ ചെറിയ ചെമ്പ് പെട്ടി തുറന്നു അതില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ മറ്റൊരു താക്കോലെടുത്ത് ശ്രീകോവില്‍ തുറന്നു. രൗദ്ര
രൂപിണിയായ ദേവിയുടെ വിഗ്രഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ തെയ്യ സമയത്ത് തലയറുത്തിട്ട കോഴിയെ പോലെ എന്റെയുള്ളൂ വിറച്ചു. പുറകോട്ടു നീങ്ങി ഞാന്‍ അടുത്തുള്ള തൂണിനോട് പരമാവധി ചേര്‍ന്നു നിന്നു. ചിരൂണ്ടന്‍ വിഗ്രഹത്തിനു പുറകില്‍ സൂക്ഷിച്ച ആഭരണങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുക്കുകയാണ്. കയ്യില്‍ കരുതിയ കാവിമുണ്ടില്‍ ആഭരണങ്ങള്‍ പൊതിയാന്‍ ചിരൂണ്ടന്‍ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും ഞാന്‍ അനങ്ങിയില്ല. ശ്രീകോവിലിനു പുറത്തിറങ്ങിയ ശേഷം എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും ദേഷ്യത്തോടെ മുണ്ട് പിടിച്ചു വാങ്ങി ചിരൂണ്ടന്‍ തന്നെ ആഭരണങ്ങള്‍ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി. എല്ലാം പഴയത് പോലെ എടുത്തു വച്ച് നടയില്‍ സാഷ്ടാംഗം നമസ്‌ക്ക