Tuesday, 19 October 2021

Memoir


Text Formatted

ആറാം ക്ലാസുകാരന്റെ ‘പ്രേമം’ കൈകാര്യം ചെയ്ത മാഷ്

‘അവറ്റേള് പിള്ളേരല്ലേ മാഷേ’ എന്ന ഒറ്റ പഞ്ച് ചോദ്യം കൊണ്ട് നിസാര്‍ എനിക്ക് മുന്നില്‍ ഏറെ വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നതായും ഞാന്‍ വളരെ ചെറുതായിപ്പോയതായും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

Image Full Width
Text Formatted

ധ്യാപനം കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കലാണ്.
എന്നാൽ അധ്യാപനത്തിനിടയിൽ കുട്ടികളിൽ നിന്ന്​ പകർന്നു കിട്ടുന്ന അറിവ് ഏറെയാണ്. അറിവ്​ എന്നതിലുപരി അതിനെ തിരിച്ചറിവ് എന്നു വിളിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ശരി. ആ അർത്ഥത്തിൽ എന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയ അസംഖ്യം ‘ഗുരുക്കന്മാരായ ' കുട്ടികളാണ്, നാം കരുതും പോലെ കുട്ടികൾ വെറും കുട്ടികൾ മാത്രമല്ല എന്ന പ്രധാന പാഠം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്.

എന്റെ അധ്യാപന ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കകാലത്തുണ്ടായ  ചെറിയൊരു കാര്യമാണ് പങ്കുവെക്കുന്നത്. അത്​ മനസ്സിൽ നിന്നു മാഞ്ഞു പോകുന്നില്ല എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്.

16 വർഷം മുമ്പ്, എന്റെ ആദ്യ സ്കൂളിൽ നിന്ന്​ സ്ഥലം മാറി പുതിയ സ്കൂളിൽ ചേർന്ന കാലം. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്നേക്കാൾ ഏറെ സേവന പാരമ്പര്യമുള്ള   ഒരു ടീച്ചർ ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിൽ സ്ഥലം മാറിവന്നു. എനിക്ക്  ആറാം ക്ലാസിന്റെയും ടീച്ചർക്ക് ഒന്നാം ക്ലാസിന്റെയും ചുമതലയായിരുന്നു. തന്റെ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളുടെ   കാര്യങ്ങളിൽ വളരെ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു ടീച്ചർ. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ യോജിപ്പുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ വിയോജിപ്പുകളായിരുന്നു ഞങ്ങൾ തമ്മിലെങ്കിലും കോട്ടം തട്ടാത്ത സൗഹൃദവുമായി അതങ്ങനെ പോയി.

school

ഒരു അക്കാദമിക പുതുവർഷത്തിന്റെ വിങ്ങലും പൊട്ടലും ചീറ്റലും കഴിഞ്ഞ് പഠനദിനങ്ങൾ ട്രാക്കിൽ കയറി മുന്നോട്ടു പോകുന്ന സമയം. ഒരു ദിവസം ടീച്ചർ എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് ഗൗരവപൂർവം പറഞ്ഞു:  "മാഷിന്റെ ക്ലാസിലെ നിസാറും (പേര് അങ്ങനെയാണെന്നാണ് ഓർമ. അവന്റെ മുഖമേ നല്ലോർമയിൽ  മങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നുള്ളൂ) കൂട്ടുകാരും എന്റെ ക്ലാസിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ അടുത്ത് എന്നും വരുന്നുണ്ട് . അതു ശരിയല്ല. മാഷത് പറഞ്ഞു നിർത്തിക്കണം കെട്ടോ '. 
‘ആ, ശരി ടീച്ചറേ, ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം’ എന്ന് ഒരു ഒഴുക്കൻ മറുപടിയും പറഞ്ഞ് ഞാൻ പോന്നു.

ടീച്ചർ ഗൗരവത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും ഞാനത് വിട്ടു കളഞ്ഞു.
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ടീച്ചർ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വെച്ച്​ മുമ്പത്തേ