Wednesday, 20 October 2021

കഥ


Text Formatted
lenin-short-story
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

കുന്നിന്‍മുകളില്‍ ജ്വലിച്ചുയര്‍ന്ന ഏകാന്തതാരകം പോലെ ഒരു പാര്‍ട്ടി ഓഫീസ്. അതില്‍ ഒറ്റയ്‌ക്കൊരു സഖാവ്. പേര് ലെനിന്‍. കുന്നത്തുംമേല് ദേശത്തെ ഏകാന്തകമ്യൂണിസ്റ്റ്!  

ഉച്ചയുറക്കമൊഴിഞ്ഞ നട്ടുച്ചകളില്‍ കുന്നിന്‍മുകളില്‍ പാര്‍ട്ടി ഉണര്‍ന്നെണീക്കും. അന്നന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയം കീറിമുറിച്ച് കൂലങ്കഷമായ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടത്തും. പ്ലീനങ്ങളില്‍ അന്തിമതീരുമാനങ്ങളെടുക്കും. രാഷ്ട്രീയമുന്നേറ്റങ്ങളുടെ പ്രായോഗികവശങ്ങള്‍ അവലോകനം ചെയ്യും. ചുവപ്പും കറുപ്പും വര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍ മഷി മുക്കി പോസ്റ്റര്‍ എഴുതിയുണ്ടാക്കി, വെളുപ്പിനു കവലയിലിറങ്ങി കഞ്ഞിപ്പശ തേച്ച് ഒട്ടിയ്ക്കും.

പോസ്റ്റര്‍ ഒട്ടിക്കുന്നതിനൊരു തന്ത്രമുണ്ട്. ഏറ്റവും അവസാനം പതിച്ച പോസ്റ്റര്‍ മാത്രമേ അടുത്ത ദിവസം നാട്ടുകാര്‍ക്ക് കാണാനായി കീറിപ്പറിയാതെ നില്‍പ്പുണ്ടാകൂ. അതുകൊണ്ട് എത്ര വൈകി ആര് പോസ്റ്റര്‍ ഒട്ടിക്കാനിറങ്ങുന്നുവോ അവരുടെ പോസ്റ്റര്‍ വെളിച്ചം കാണും. ലെനിന്‍ ഒറ്റയ്ക്കാണ് പോസ്റ്റര്‍ പതിയ്ക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയിരുന്നത്. ഒരിക്കല്‍ പോസ്റ്റര്‍ പതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ലെനിന്റെ ചന്തിയില്‍ ആഞ്ഞൊരു അടി വീണു. നേരംതെറ്റി താടി നീണ്ടൊരുത്തനെ കണ്ട ജേക്കബ് പൊലീസാണ് ആ അക്രമം ചെയ്തത്. വട്ടംചുറ്റി തിരിഞ്ഞൊന്ന് വായുവില്‍ കരണം മറിഞ്ഞുചാടി നിലത്തു കാലുറപ്പിച്ച് ലെനിന്‍ നിന്നു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍ മുസ്തഫയ്ക്ക് തടയാന്‍ സാധിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ജേക്കബ് കുമ്പകുലുക്കി താഴെ വീണുകിടന്നു.

""പോസ്റ്ററാണ് സാറേ, ഒട്ടിച്ച് പൊക്കോളും... മെക്കട്ട് കേറാന്‍ വന്നാ...''

ലെനിന്റെ കാല്‍ക്കീഴില്‍ നെഞ്ചുപിടഞ്ഞ ജേക്കബിന് ഉള്ളില്‍ ഒരു പക കത്തി. പക്ഷേ മുസ്തഫ അതു കണ്ടറിഞ്ഞു തടഞ്ഞു.

""ആളറിയാണ്ട് പറ്റീതാ... സഖാവ് വിട്ടോ...,'' മുസ്തഫ ഒരു കയ്യുകൊണ്ട് ലെനിനെ തള്ളിവിട്ട്, മറുകയ്യില്‍ ജേക്കബ് പൊലീസിനെ താങ്ങിയെടുത്തു.

ആദര്‍ശവും പ്രത്യയശാസ്ത്രദൃഢതയും ആണത്തവും വിട്ടൊരു കളിയ്ക്കും ഇന്നുവരെ ലെനിന്‍ പോയിട്ടില്ല. എന്നാലെന്താ സഖാവ് ഒറ്റയാള്‍ മതി, ഒരുത്തനും അടുക്കൂല. അതിനൊരു കാരണമുണ്ട്. കമ്യൂണിസ്റ്റാണെങ്കിലും മുത്തപ്പന്‍സേവയുള്ള