Thursday, 21 October 2021

കഥ


Text Formatted

വിക്ടോറിയ മിസ്സിംഗ്

​​​​​​​മരിച്ചവരുടെ എണ്ണം അപ്പോള്‍ അന്‍പത്തെട്ടല്ല. അന്‍പത്തൊമ്പതാണ്. അതില്‍ കൂടുതലുമാവാം.

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ട്രെയിന്‍ മസ്ജിദില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടു. അജയന്‍ തല താഴ്ത്തി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അടുത്ത സ്റ്റേഷന്‍ മുംബൈ ഛത്രപതി ശിവജി ടെര്‍മിന്‌സ് ആണ്. തലേന്ന് ഈ സമയത്തു ആ സ്റ്റേഷനില്‍ കണ്ട വിചിത്രജോഡിയായ ചെറുപ്പക്കാരനും പെണ്‍കുട്ടിയും പെട്ടെന്ന് ഓര്‍മയിലെത്തി. 

തോളില്‍ സ്ഥാനം മാറിക്കിടന്ന  തോല്‍ സഞ്ചിയുടെ വാറ്  വലതു കൈകൊണ്ടു ശരിക്കു പിടിച്ചിട്ടു. കണ്ണട ഒന്നിളക്കി നേരെയാക്കി. അതേ കൈ കൊണ്ടുതന്നെ താടിയും ഒന്നൊതുക്കി അയാള്‍  സീറ്റില്‍ നിന്നും എണീറ്റു. 

പാളങ്ങളില്‍  ഇരുമ്പു ചക്രങ്ങളുരുളുമ്പോളുള്ള  "കടക് കടക്' ശബ്ദത്തിനുമേല്‍ ട്രെയിനിന്റെ ഉള്‍വശങ്ങളില്‍ കൈകൊണ്ടടിച്ചു താളമിട്ടു കേട്ടിരുന്ന സംഘഗാനം അപ്പോഴേക്കും നിലച്ചിരുന്നു. നടുവില്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച ബ്രീഫ് കേസിനു ചുറ്റും കൂടി നിന്ന് അതിന്റെ മേലെ ചീട്ടിട്ടു കളിച്ചിരുന്നവര്‍  കളിനിറുത്തി.

മുന്നിലുള്ളവരെ ചെറുതായൊന്നു തള്ളി യാത്രക്കാര്‍ വാതിലിനരികിലേക്കു നീങ്ങുന്നു. തൊട്ടുമുന്നിലെയാളിന്റെ തലയിലെ എണ്ണ മുഖത്തൊട്ടാതിരിക്കാന്‍ അജയന്‍ തല  ഒരുവശത്തേക്കു ചരിച്ചുപിടിച്ചു. ഇറങ്ങാനുള്ള തിരക്കിലും ഞെരുക്കത്തിലുംപെട്ട് വഴുതി മെല്ലെ പ്ലാറ്റ് ഫോമിലിറങ്ങി ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനൊപ്പം നടന്നു.

ഓരോ തീവണ്ടിയും എത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇരുവശത്തേയും പ്ലാറ്റ് ഫോമുകളില്‍ യാത്രക്കാരുടെ തിരയിളക്കമാണ്. കൂറ്റന്‍ മേല്‍ക്കൂരക്കു താഴെ മഞ്ഞയിലും ചുവപ്പിലും കത്തുന്ന ഡിജിറ്റല്‍ ഡിസ്‌പ്ലേകളിലും ഉയരമുള്ള തൂണുകളിലെ പരസ്യങ്ങളിലും അലസമായി നോക്കി അയാള്‍  ധൃതിയില്‍ നടന്നു. മുഖ്യപ്ലാറ്റ് ഫോമിലെ ടീ സ്റ്റാളില്‍ നിന്ന് സ്ഥിരമായി ആ നേരത്തു കേള്‍ക്കാറുള്ള "വൈഷ്ണവ് ജന് തോ'  കേട്ട് ചൂടുള്ള  "പാനി കം കട്ടിങ്' ചായ ഊതിക്കുടിക്കുമ്പോള്‍ അന്നും അയാള്‍ അവരെ  കണ്ടു.

കുറച്ചു ദൂരെ മാറി ഒരൊഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തുള്ള തൂണിനരികിലേക്ക് അവരിലെ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ചെറിയ ചക്രങ്ങള്‍ പിടിപ്പിച്ച പലകയില്‍ രണ്ടു കൈയും പങ്കായങ്ങള്‍ പോലെ തറയിലൂന്നി തുഴഞ്ഞെത്തുന്നു. അപ്പോഴേക്കും പെണ്‍കുട്ടി മുഷിഞ്ഞു പിഞ്ഞിയ മുഴുപ്പാവാടയും ബ്ലൗ