Tuesday, 19 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

വെറും മനുഷ്യര്‍- 9

മുഴുപ്പട്ടിണിക്കാരന്റെ നോമ്പ് 

എവിടെയും മനുഷ്യര്‍... ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍... വിശക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍... അന്യന്റെ പാത്രത്തില്‍ കയ്യിട്ട് ഇറച്ചിയെടുത്ത് തിന്നുന്ന മനുഷ്യര്‍... ഒരു തുണ്ട് പൊരിച്ച ഇറച്ചിക്കായി യാചിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍... എല്ലാറ്റിനും മുകളില്‍ ഇരുണ്ട് തുടങ്ങിയ ആകാശത്തില്‍ വലിയ അക്ഷരങ്ങളില്‍ നോമ്പ് എന്ന് എഴുതിവെച്ചതായി എനിക്ക് തോന്നി.

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

പെരും ചിലമ്പിലും വേളിമലയിലും ചക്ക എന്നത് ഒരു അപൂര്‍വ വസ്തുവാണ്. പെരുംചിലമ്പില്‍ മാസ്റ്ററുടെ വീട്ടുവളപ്പിലും പള്ളിപറമ്പിലുമാണ് പ്ലാവുള്ളത്. ഒരു കൊല്ലം കായ്ച്ചാല്‍ അടുത്ത കൊല്ലം അവ ചിലപ്പൊ പണി മുടക്കും. ചിലപ്പൊ കൊല്ലങ്ങളോളം കായ്ച്ചില്ലെന്നും വരും.

പള്ളിപ്പറമ്പിലെ പ്ലാവ് കായ്ച്ചത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. പണ്ട് അതില്‍ നിറയെ ചക്കയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഉമ്മ പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്. വേദനിക്കുന്ന ഒരാത്മാവ് ആ മണ്ണില്‍ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോള്‍ പ്ലാവിന്റെ പഴംവേരുകള്‍ ആ ആത്മാവില്‍ തട്ടി കരിഞ്ഞുപോയതാവും.

ചക്കക്കാലത്ത് ഒരിക്കല്‍ സ്‌ക്കൂള്‍ വിട്ടുവരുമ്പോള്‍ കവലയ്ക്കപ്പുറം പൊളിഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു വീടിന്റെ മുറ്റത്തിരുന്ന് ചെറിയാക്കയുടെ (രണ്ടാമത്തെ ഏട്ടന്‍) കൂട്ടുക്കാര്‍ ചക്ക ശാപ്പിടുകയാണ്. ഏട്ടന്‍ ആ കൂട്ടത്തിലില്ല. എന്നെ കണ്ടപ്പൊ അവരിലൊരാള്‍ മാടി വിളിച്ചു. ഒട്ടും ബഹളമില്ലാതെ ഇവര്‍ക്കെങ്ങനെ ചക്ക തിന്നാന്‍ കഴിയുന്നു എന്നതിനപ്പുറം ആ ചക്ക ഇവര്‍ക്ക് എവിടന്ന് കിട്ടി എന്ന് ഞാന്‍ ആലോചിച്ചില്ല. എനിക്കും കിട്ടി മൂന്ന് ചുള ചക്ക. നല്ല മധുരമുള്ള വരിക്കച്ചക്ക. മാരിയമ്മയോ, പടച്ചവനോ, കര്‍ത്താവോ, ആരാണ് എന്റെ പ്രാര്‍ഥന കേട്ടതെന്ന് ഞാന്‍ അല്‍ഭുതപ്പെട്ടില്ല. ആരോ കേട്ടു. തീയാളുന്ന വയറിന് അന്നം കിട്ടി. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാനത് ശാപ്പിട്ടു. കുരു അവര്‍ തിരികെ വാങ്ങി സഞ്ചിയിലിട്ടുവെച്ചു.

രണ്ട് ദിവസത്തോളം ആ വരിക്കച്ചക്കയുടെ തേന്‍മധുരം എന്റെ നാവില്‍ പുഞ്ചിരിച്ചുനിന്നു. ആ പുഞ്ചിരി ഇല്ലാതായത് സ്‌ക്കൂള്‍ വിട്ടുവരുമ്പോള്‍ ചക്കച്ചുള തന്ന അതേ ആള്‍ തന്നെ കാരണമൊന്നും പറയാതെ എന്റെ മുഖത്തടിച്ചപ്പഴാണ്. എന്തിനാണ് അടി കിട്ടിയതെന്നറിയാതെ അന്തം വിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോ ചെറിയാക്കയുടെ വകയായിട്ടും കിട്ടി കുറച്ച് അടി. മാസ്റ്ററുടെ  തൊടിയില്‍നിന്ന് അവര്‍ കട്ടുപറിച്ച ചക്കയുടെ ചുളയാണ് എനിക്കുതന്നത