Tuesday, 19 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എഴുകോണ്‍-25

സ്‌നേഹത്തിന്റെ മഴവില്‍ക്കുമിളകള്‍

പ്രണയം, ഒരേ സമയം റിസ്‌കും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുള്ള അവസരവും കൊണ്ടുവരുന്നു.

Image Full Width
Image Caption
ഡോ. എ.കെ. ജയശ്രീ
Text Formatted

റ്റവരെ സ്‌നേഹിച്ചും ഇടക്ക് വെറുത്തുമാണ് മനുഷ്യര്‍ ജീവിക്കുന്നത്.
ഏതായാലും മനുഷ്യര്‍ക്ക് ജീവിക്കാന്‍ വേറെ ആളുകള്‍ കൂടിയേ കഴിയൂ. മൈലുകള്‍ക്കപ്പുറം കേരളത്തില്‍ നിന്ന് പഠിക്കാനെത്തിയ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അന്ന് നാടുമായി ബന്ധപ്പെടാനുണ്ടായിരുന്ന അവസരം കത്ത് മുഖേനയോ എസ്.ടി.ഡി കോള്‍ മുഖേനയോ ആയിരുന്നു. ഒന്നാം ക്ലാസിലോ മറ്റോ പഠിക്കുകയായിരുന്ന കനി എല്ലാ ആഴ്ചയും എനിക്ക് പോസ്റ്റ് കാര്‍ഡില്‍ കത്തെഴുതിയിരുന്നു. എന്റെ അമ്മ അവളെ അതിന് സഹായിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം. കേരളവുമായുള്ള ബന്ധം നിലനിര്‍ത്താന്‍ മൈത്രേയന്‍ പത്രങ്ങളും വാരികകളും എനിക്കയച്ചു തന്നിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ഞാനതൊക്കെ മറിച്ചു നോക്കി. സ്‌കൂളില്‍ വച്ച് മറിഞ്ഞു വീണ് കനിയുടെ കൈ ഒടിഞ്ഞ് അവള്‍ ആശുപതിയില്‍ ആയപ്പോള്‍ എന്റെ പ്രൊഫസര്‍മാരും എന്നോടൊപ്പം ദുഃഖിച്ചു. എനിക്ക് അവധി നല്‍കാനൊക്കെ അവര്‍ തയാറായി. ഇടത്തരക്കാരുടെ പഠന സ്ഥലത്തും ജോലി സ്ഥലത്തും കുഞ്ഞുങ്ങളെ വിട്ടുവരുന്ന അമ്മമാരോട് പൊതുവേ സഹതാപം കാണാറുണ്ട്. എന്നാല്‍, എന്റെ ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്നവരോടും വിദ്യാര്‍ത്ഥിനികളോടും എനിക്കധികം സഹതാപം തോന്നാറില്ല. അവരുടെ സ്വന്തമായ ആണുങ്ങള്‍ക്കും കുഞ്ഞുങ്ങളെ സ്‌നേഹിക്കാനും പരിചരിക്കാനുമുള്ള അവസരം കൊടുത്തു കൂടെ ഈ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് എന്ന ചിന്തയാണ് എനിക്കുണ്ടാവുന്നത്.   

വിരലൊന്നു തൊട്ടാല്‍ പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ നമ്മുടെ അരികിലെന്ന പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഈ സ്മാര്‍ട്ട് ജീവിതത്തില്‍, ഞങ്ങളന്ന് ഫോണ്‍ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി നടത്തിയ പരിശ്രമങ്ങള്‍ അത്ഭുതകരമായി തോന്നാം. ഇതൊക്കെ ചെയ്ത ആളുകള്‍ തന്നെ അത് മറന്നു പോയിരിക്കാം. കാമ്പസിനുള്ളില്‍ തന്നെയാണെങ്കിലും എസ്.ടി.ഡി ബൂത്തുകള്‍ കുറച്ചകലെയാണുള്ളത്. എല്ലാവര്‍ക്കും ടൂവീലറുള്ളത് കൊണ്ട് അവിടെ എത്താന്‍ വലിയ  പ്രയാസമുണ്ടായില്ല. രാത്രി പതിനൊന്നു മണി കഴിഞ്ഞോ മറ്റോ ചാര്‍ജ്ജ് കുറവായിരിക്കും. എട്ടു മണി കഴിഞ്ഞും കുറച്ച് ഇളവുണ്ട്.

അയാള്‍ ഞങ്ങളുടെ റൂമില്‍ വന്ന് അവളെ ഒരു  റൈഡിന് പോകാന്‍ ക്ഷണിച്ചു. പിന്നീട് വിവാഹത്തിന് പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അവള്‍ അത് രണ്ടും നിരസിച്ചു. എന്റെ മനസ്സില്‍ അയാളോടുള്ള ഇഷ്ടമില്ലായ്മ കൊണ്ട