Wednesday, 20 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ-12

​​​​​​​മയ്യത്തുംകണ്ടിയിലെ മുറിക്കൈയ്യന്‍

​​​​​​​ഒരു ഖബറിനു മീതെ മറ്റൊരു ഖബര്‍ പോലെ ഞാന്‍ കിടന്നു. കോടിയ ഒരു ഉടുപ്പുപോലെ ഉടലപസ്മാരബാധയാല്‍ വെട്ടിവിറച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: കെ.പി. മുരളീധരന്‍
Text Formatted

മയ്യത്തുംകണ്ടിയിലെ മുറിക്കൈയ്യന്‍

ഞ്ചാം ക്ലാസ്സിലെ ഓണക്കാലത്താണ് ഞാന്‍ പിന്നെ മയ്യത്തും കണ്ടിയില്‍ കയറുന്നത്. സെപ്തംബറുച്ചയുറ്റെ ആലസ്യത്തില്‍ ഖബറുകളില്‍ ശാന്തത മയങ്ങി. മീസാന്‍ കല്ലുകളില്‍ പൊടിച്ചുയര്‍ന്ന സര്‍വ്വസുഗന്ധകാരികളായ കാറ്റില്‍ പൂമ്പാറ്റകളും ചില്ലു തുമ്പികള്‍ പാറി.
ചീവീടുകളുടെ സംഗീതം ഉച്ചയിലും വന്യമായ ഒരന്തരീക്ഷമാണതെന്ന് ഓര്‍മിപ്പിച്ചു... പൂക്കള്‍ തേടി കാടു കയറുമ്പോള്‍ ശത്രുപ്പാമ്പുകള്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കാധിയുണ്ടായിരുന്നു.
അതിനാല്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ പാമ്പുകളെ ആക്രമിക്കാനുള്ള കൊങ്കിയിരുമ്പു ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചു. കഴുത്തില്‍ നാലുമൂല പൂക്കൊട്ടകള്‍ തൂക്കി.
പിന്‍ബാഗില്‍ വെള്ളപ്പാത്രവും ബിസ്‌കറ്റും സൂക്ഷിച്ചു.

മയ്യത്തു കാട് പൂത്തു കിടന്നു.
ഖബര്‍സ്ഥാനിലെ പോലെ മനോഹരമായ വസന്തങ്ങള്‍ ലോകത്ത് ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിലുമില്ല. ഒടിച്ചൂത്തികളുടെ വയലറ്റു പൂക്കളും മൈലാഞ്ചിക്കാടുകളും ഒരിടത്ത് പൂത്തു നിന്നു. മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് അരിപ്പൂവ്വുകള്‍. ഓറഞ്ച് നിറത്തിന്റെ ആളല്‍. പിന്നെ പിങ്കു മുത്തുതിര്‍ന്ന മണിപ്പൂവുകള്‍, ശവംന്നാറിപ്പൂവുകള്‍, പലനിറത്തെച്ചികള്‍, ചെമ്പരത്തിക്കാടുകള്‍...
ചെടികള്‍ പൂക്കളേന്തി ലജ്ജപൂണ്ടു കൊമ്പ് താഴ്ത്തി നിന്നു.
കാട്ടുഗര്‍വ്വിന്‍ കിരീടമേന്തി കൃഷ്ണകിരീടം ചോത്തുതളിര്‍ത്തു.
മുക്കുറ്റിയും ഈറന്‍ വയലറ്റ് ആമപ്പൂക്കളും കൂട്ടമായി വിരിഞ്ഞു.
നിറയെ ഓണം പൂത്തു പൂത്തിരുന്നു. തുമ്പിക്കല്യാണവും വണ്ടത്താന്‍ മേളയും ശലഭനൃത്തങ്ങളും വസന്തത്തെ പരിപൂര്‍ണ്ണമാക്കി.
മീസ്സാങ്കല്ലുകള്‍ക്കു മീതെ വള്ളിയില്‍ പൂങ്കുലമണികളായിത്തൂങ്ങിയ മണിപ്പൂവുകള്‍ ഞാനിറുത്തെറുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ പൂക്കൂടകള്‍ പൂനിറഞ്ഞു നിന്നു. കൊങ്കിയിരുമ്പ് സമീപത്ത് തന്നെ വെച്ചു. ആകാശം മേഘാവൃതനീലയില്‍ തണല്‍ വിരിച്ച നട്ടുച്ചയാണത്.
പൊടുന്നനെ ബലിഷ്ഠമായ ഒരു കൈ എന്റെ വായപൊത്തി.
കുന്തിച്ചിരുന്ന എന്നെ വയറിനു മീത