Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ-14

വിശപ്പുകളുടെ രാത്രിരതിനഗരത്തില്‍ ഒരു സ്ത്രീ

 നിങ്ങള്‍ക്കാരെ വേണം പുരുഷനെ വേണോ, സ്ത്രീയെ വേണോ, നപുംസകത്തെ വേണോ, സംഘരതി വേണോ? അധരരതി വേണോ? പിഗാള്‍ നഗരത്തിന്റെ മെനു കാര്‍ഡു കണ്ടാല്‍ നമ്മള്‍ ഭയന്നു പോകും..

Image Full Width
Text Formatted

ചുട്ടുതീനുകളുടെ ഞാന്‍ റാണി

സോമില്ലാഹ് സോസ്സെ അടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ എന്നെ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. തോന്നലല്ല സത്യമായിരുന്നു അത്. കണ്ണുകളില്‍ ഇഷ്ടമോ സൗഹൃദമോ അലിവോ നിറച്ച നോട്ടവുമായി അയാളെന്നെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ദേവിയുടെ സര്‍ക്കാര്‍വക ക്വാർ​ട്ടേസിന്റെ പറമ്പ് കഴിഞ്ഞാല്‍ സീന്‍ നദിയ്ക്കു സമാന്തരമായ റോഡാണ്. നിറയെ പൂവുകള്‍ നിറഞ്ഞു തൂങ്ങിയ മരങ്ങള്‍ തണുത്ത കാറ്റില്‍ ഇളകി. റോഡിലേയ്ക്കു മഞ്ഞ നിറത്തിലും വെള്ള നിറത്തിലുമുള്ള പൂവുകള്‍ തൊഴിഞ്ഞു കിടന്നു. ഈറത്തനുവാര്‍ന്ന കാറ്റൂതി വീശി. മുഖം മാത്രം അതുതൊടെ എനിക്ക് തണുപ്പാല്‍ ഉടല്‍ കീറിപ്പിളരും പോലെ തോന്നി. പല്ലുകള്‍ കൂട്ടിയടിച്ചു. ചൂടു കാപ്പിയോ ചൂടുള്ള സൂപ്പോ കുടിക്കാന്‍ തോന്നി. അത്രയും അസഹനീയമായ തണുപ്പില്‍ നഗരം പോലെ ഞാനും വിറങ്ങലിച്ചിരുന്നു.

ഇടയ്ക്ക് ഒരു ചുടുകാറ്റ് കിട്ടി. പുഴുക്കമണത്തോടെ കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഒന്ന്.
ഷെഗത്തന്‍ എന്ന ചെസ്റ്റ്‌നട്ട് സൈക്കിളില്‍ ഘടിപ്പിച്ച അടുപ്പില്‍  നിന്നും പുഴുങ്ങുന്ന ബംഗ്ലാദേശി അഭയാര്‍ത്ഥികള്‍. ഞാനവരോട് ചിരിച്ചു.
""ഹിന്ദീ ഹെ?''
""യെസ്, യെസ്​'' ഞാനും കയ്യുറകള്‍ കൊണ്ട് കവിള്‍ പൊത്തി.
ആവി പൊങ്ങിവരുന്നതിനടുത്തേയ്ക്ക് ചേര്‍ന്നു നിന്നു. 
""വെള്ളം പൊങ്ങിയാല്‍ ബാംഗ്ലാദേശികള്‍ക്ക് ആറുമാസ ടെംപററി റെഫ്യൂജിയായി ഇവിടെ വരാം. കൊറേ ആള്‍ക്കാരു വരണുണ്ട്. പിന്നെ തമിഴരെപ്പോലെ തന്നെ കേസിടും. ഇവടെ പറ്റിക്കൂടും. ചെലരു തിരിച്ചു പോകും. ലൈസന്‍സ്സൊന്നും ഇല്ല. എന്നാലും ഇവരെ പൊലീസ്സ് പിടിക്കാറില്ല.'' ; ദേവി പറഞ്ഞത് ഓര്‍ത്തു ഞാന്‍.

ആവിയില്‍ ഷെഗത്തന്റെ കൊതിയൂറുന്ന മണം കനത്തു.
ഒരു യൂറോയ്ക്ക് ആറെണ്ണം കിട്ടും. ചക്കക്കുരു ചുട്ടതിന്റെ കുട്ടിക്കാല ഓര്‍മ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. ഞാനാഹ്ലാദിച്ചു. വായില്‍ മുട്ടയുടെ മഞ്ഞക്കരുപോലൊരു പൊടിയുടെ മഴമഴപ്പ് നിറഞ്ഞു. എനിക്ക് കൊതിയായി.

Indu Menon