Monday, 18 October 2021

ആത്മകഥ


Text Formatted

എന്റെ കഥ- 15

ആത്മാവുകള്‍ക്കൊപ്പം

ഒരു നടപ്പാത നൃത്തം

വീട്ടുത്തരവാദിത്തങ്ങളില്‍ ഒരു ചെറു വിരല്‍ നീട്ടുന്ന നടത്തുന്ന ഒരു പുരുഷനുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എനിക്ക് എത്ര കൊറോണാകാല നോവലുകള്‍ എഴുതാമായിരുന്നുവെന്ന്​ നിസ്സഹായതയോടെ ഓര്‍ത്തു.

Image Full Width
Image Caption
പാരിസിലെ ഒരു ക്യാറ്റക്കൂമിൽ ഇന്ദുമേനോൻ
Text Formatted

ന്റെ വയലുകളില്‍ കടുകു മഞ്ഞപൂക്കുന്നു.
എന്റെ കൊലുസ്സുകളില്‍ മഞ്ഞ് സംഗീതമുതിരുന്നു.
ഉന്മാദിനിയുടെ അദ്ദേഹം.
ചുവന്ന വെളിച്ചം വിതറുന്ന ബള്‍ബുകളുള്ള പിഗാള്‍.
പകല്‍ ഒരു നിഷ്‌കളങ്കയായ ബാലികയെപ്പോലെയും രാത്രി പ്രലോഭനകാരിയായ യുവതിയെപ്പോലെയുമായിരുന്നു...
""ചുവന്ന തെരുവുകള്‍ക്ക് എങ്ങനെയാണ് ആ പേരു വന്നതെന്നറിയാമോ? റെഡ് സ്​ട്രീറ്റ്​ എന്ന്''? ഒരിക്കല്‍ അദ്ദേഹം എന്നോടു ചോദിച്ചു.
""ഇല്ല. അറിയില്ല. ചോന്ന ലൈറ്റിട്ടോണ്ടാണോ?'' ഞാനൂഹിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
""തീര്‍ച്ചയായും. ആംസ്​റ്റെർഡാം റെഡ് സ്​ട്രീറ്റ്​ ഗൂഗിള്‍ ചെയ്ത് വായിച്ചു നോക്കൂ''
""ആണോ.'' എനിക്ക് കൗതുകമായി. ചുവപ്പ് എങ്ങനെയായിരിക്കും പ്രലോഭനത്തിന്റെ നിറമായി മാറിയത്? അത് ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൂര്യവൃത്തക്കണ്ണുകളില്‍ സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു.
""എന്താ അവിടെ പോയിട്ടുണ്ടോ?'' എന്റെ കാലുഷ്യം പെരുകി.
""ഓഹ് എത്രയോ തവണ?''
""എത്ര വെളുമ്പികള്‍? എത്ര കറുമ്പികള്‍?'' എനിക്ക് ചോദിക്കാതിരിക്കാനായില്ല. എന്റെ ശബ്ദം പരുഷമാകാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പണിപ്പെട്ടു.
""എണ്ണമൊക്കെ ആരോര്‍ക്കുന്നു'' എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിനു നിസ്സാരമാണ്.
""ശരിക്കും?'' ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിക്കാന്‍ ഞാനദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്കു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. സൗമ്യമായും ശാന്തമായുമുള്ള മുഖം. സന്യാസിയുടെ പ്രകൃതം. ഞാനെന്തിനാണ് അസ്വസ്ഥപ്പെടുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.  എന്നില്‍ അടങ്ങാനാവാത്ത ഒരു തരം ഈര്‍ഷ്യ? ദേഷ്യം? പക്ഷെ എന്തിനു? അതു മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
''ഞാന്‍ മദ്യപിച്ചിരുന്നു. നിന്റെ പോലെ കഥയെഴുതലാണോ എന്റെ ജോലി? റെഡ് സ്​ട്രീറ്റിൽ എന്തിനാണ് സാധാരണ പുരുഷന്മാർ പോകുന്നത് ?  നീ പോയിട്ടെന്താ കണ്ടത്?''
""ഡാന്‍സ്​, ബാലെ, കാബറെ''
""മൊളാന്‍ റോഷ്? റൈറ്റ്?''
""അതെ. അതു തന്നെ'' എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെയും അപരിചിതരായ സ്ത്