Sunday, 28 November 2021

ചെറാപ്പുഞ്ചി യാത്ര


Text Formatted

 മറക്കപ്പെട്ട കാലങ്ങളുടെ ജീവിക്കുന്ന സെമിത്തേരി

മേഘങ്ങളുടെ വീടായ മേഘാലയത്തിലെ, വർഷകാലത്തും അല്ലാത്തപ്പോഴും നിന്ന നിൽപ്പിൽ പ്രകൃതി പൊടുന്നനെ പലനിറത്തിൽ മേലുടുപ്പു മാറ്റിയുടുക്കുന്ന ചെറാപ്പുഞ്ചിയിലേക്ക്​ വിനോദസഞ്ചാരികൾക്ക്​ വരാൻ കാരണങ്ങളേറെയാണ്.

Image Full Width
Image Caption
ചിറാപ്പുഞ്ചിയിലെ സെമിത്തേരികള്‍ / ഫോട്ടോ: എന്‍.എന്‍. രജീഷ്‌
Text Formatted

സൂര്യനിലൂടെ വണ്ടിയോടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
എത്ര നേരമായെന്നു കൃത്യമായി അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല, സൂര്യൻ അവർക്കു മുന്നിലായിരുന്നു. അല്ല, അവർ സൂര്യനിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
‘ഇങ്ങനെ ഓടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നാൽ ചിലപ്പോൾ സൂര്യൻ തീർന്നുപോയെന്നിരിക്കും’, കൂട്ടത്തിലൊരാൾ പറഞ്ഞു. അവർക്ക് എന്നാൽ പോകാൻ സ്വന്തമായി ഒരു രാജ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ ആരും ഒരു രാജ്യത്തെ കൂടെക്കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവർ നുഴഞ്ഞുകയറിയതു മരിച്ചവരുടെ രാജ്യത്തേക്കായിരുന്നു.
മരണത്തിന്റെ വിലക്കുകളില്ലായ്മയിലേക്ക്. തടുക്കാനോ തൊടുക്കാനോ ഭാഷയോ ആയുധമോ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക്. മരിച്ചവർ ഉണർന്നുതുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒച്ചയനക്കങ്ങൾ അവർ കേട്ടു.
പ്രാക്തനജീവികളെപ്പോലെ കല്ലറകൾ അവർക്കു മുന്നിൽ പട്ടാളക്കാർ നിരന്നതു പോലെ നിരന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴത്തെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ ഒരാൾ വായിച്ചു; വാർ സിമട്രി ഓഫ് ദ് ഫൊർഗോട്ടൺ (ഫോർ വാഴ്സ് യെറ്റ് റ്റു ബി ഫോട്ട്).
മറ്റൊരാൾ അതു മൊഴിമാറ്റി: മറക്കപ്പെട്ടവരുടെ യുദ്ധ സെമിത്തേരി (ഇനിയും പോരാടാനുള്ള യുദ്ധങ്ങളിലെയും).
ഇനിമൊരാൾ അതിനെ ലളിതമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചു: വരും കാലങ്ങളുടെ സെമിത്തേരി’ 
(ഒരുവാതിൽക്കോട്ട എന്ന കഥയിൽ നിന്ന് )

പോയാലും പോയാലും തീരാത്ത ദുരം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അതുവരെ. എന്നാൽ, എങ്ങോട്ടേക്കൊക്കെയോ നീണ്ടുവളഞ്ഞു പുളഞ്ഞുപോയ ആ യാത്ര എത്തിനിന്നതു ഒരു സെമിത്തേരിയിൽ.

ഇങ്ങനെ ഒരു യാത്രയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെയും. അവസാനം എത്തിച്ചേർന്നതും ഇതുപോലെ, വരുംകാലത്തേക്കുള്ള സെമിത്തേരിയിലും. ആ യാത്ര, അസമിലെ ഗുവാഹത്തിയിൽ നിന്ന്​ ഷിലാങ് വഴി സൊഹ്റയിലേക്കായിരുന്നു. കാലത്തിനും വളരെ മുമ്പു തന്നെ എത്തിയ വെള്ളക്കാർ ആദ്യം ചെറ എന്നു വിളിച്ചു. പിന്നെ ബ്രിട്ടിഷ് ഇന്ത്യ അതിനെ ചെറാപ്പുഞ്ചി എന്നും. ഏറ്റവും കൂടുതൽ മഴ കിട്ടുന്ന സ്ഥലമെന്ന ഉത്തരം