Sunday, 28 November 2021

കവി വായന


Text Formatted

വസന്തം വരികയും പുല്‍ക്കൊടികള്‍ താനെ തളിര്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു

അത്ഭുതസ്തബ്ധനായി കൗമാരവ്യഥയോടെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ വിശാലതയിലേക്കും എന്റെ ഹൃദയത്തെ കൊത്തിവലിച്ച് ഒരു കാരുണ്യവുമില്ലാതെ കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു ഈ കവി

Image Full Width
Image Caption
ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട് / Photo: Wikimedia Commons
Text Formatted

റ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കവികള്‍ ഒരു പാടുപേരുണ്ട്.
അതില്‍ വൈലോപ്പിള്ളിയും മഹാകവി പി.യും എ. അയ്യപ്പനും പ്രധാനപ്പെട്ടവരാണ്​. ഇപ്പോള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കവികളില്‍ ജീവിതം കൊണ്ടും കവിത കൊണ്ടും എന്നെ അടിമുടി ഉലച്ച കവി ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാടാണ്. 

ജീവിതത്തിന്റെ മദ്ധ്യാഹ്ന സൂര്യന്‍ കത്തിജ്ജ്വലിക്കുന്നു.
ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഉന്നരുമ്പോഴും ജീവിതത്തിന്റെ സര്‍വത്ര കോണുകളിലും വലിയ നിഴലായി, പ്രാര്‍ത്ഥനയായി ഒരു കവി. ഉള്ളില്‍ നിന്നും ബാഹ്യരൂപത്തില്‍ നിന്നും ബാല്യം മാഞ്ഞുപോകാത്ത കൗമാരത്തിലെ ഏതോ ഒരു വെയിലില്‍ അന്നേ പൊള്ളി മുളച്ച് തളിര്‍ത്തുവരുന്ന കവിതയുടെ ഭൂമിക്കുമുന്നില്‍, വൃക്ഷത്തിനുമുന്നില്‍, ആകാശത്തിനു മുന്നില്‍ കവിതയുടെ മത്തുപിടിപ്പിച്ച പ്രഭാപൂരത്തില്‍, സൗന്ദര്യത്തില്‍, ഗാംഭീര്യത്തില്‍ വെട്ടിതിളങ്ങി പ്രത്യക്ഷനായ ജ്യേഷ്ഠകവി. അതെന്റെ ബാല്യ- കൗമാര മിഴികളെ അന്ധമാക്കി.

എന്റെ വണ്ടിയും തെറ്റിത്തുടങ്ങിയതിനാല്‍ ഞാനും സച്ചിമാഷിന്റെ വീട്ടിലെ നിത്യസന്ദര്‍ശകന്‍. ബാലചന്ദ്രന്‍ എന്ന വണ്ടി നേരത്തെ തന്നെ അവിടെ.

അന്നേവരെ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന അക്ഷരങ്ങളുടെ നൂല്‍ പാലത്തില്‍ നിന്ന് തള്ളിയിട്ട് അഹംബോധത്തെ നശിപ്പിച്ചു. കാണുന്നതിനുമുമ്പേ ആ കവിത കെട്ടി മുറുക്കിയിരുന്നു. കണ്ടപ്പോള്‍ ശോഷിച്ച ശരീരത്തില്‍ പ്രകാശമുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ഒരാള്‍ കൗമാരക്കാരന്‍ കവി. ബീഡിക്കറയില്‍ ചുണ്ടുകള്‍. മുഖത്തു നോക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ മുഖമുയര്‍ത്തിയില്ല. അതിരില്ലാത്ത, അനന്തമാകുന്ന, അതിവിശാലമാകുന്ന സമുദ്രത്തിന്നു മുന്നിലെ കേവലമൊരു മഴത്തുള്ളിയായിയായിരുന്നു ഞാന്‍. തീപ്പന്തം പോലുള്ള ആ കണ്ണുകള്‍ എന്നെ സൂക്ഷ്മം നോക്കി. പൊടുന്നന്നെ ഞാന്‍ അപ്രത്യക്ഷനായി, ആ സമുദത്തിലേക്ക്.

chullikkad