Monday, 18 October 2021

ക്ലാസ്റൂം ഓര്‍മകള്‍


Text Formatted

ഒളിച്ചുകളി

തിരിച്ചുള്ള യാത്രയില്‍ വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം വന്ന് എന്നെ മൂടി. എന്തിനായിരിക്കും അയാള്‍ എന്നെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞത്? ഏറെ ചിന്തിച്ചിട്ടും എനിക്കൊരുത്തരം കിട്ടിയില്ല. 

 

Image Full Width
Image Caption
Photo: alpsthokkampara
Text Formatted

നിക്കേറെ അടുപ്പമുള്ള വിദ്യാര്‍ത്ഥികളില്‍ ഒരാളൊന്നുമല്ല അവന്‍. 
അവന്റെ അനുമതിയോടെയാണീ കുറിപ്പെങ്കിലും അവന്റെ പേര് മറഞ്ഞുതന്നെയിരിക്കട്ടെ. 
തല്‍ക്കാലം ഞാന്‍ അവനെ ബിനു തങ്കച്ചന്‍ എന്ന് വിളിക്കുകയാണ്. 

കഴിഞ്ഞ ഏപ്രിലില്‍ ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി പരീക്ഷാ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ബൈക്കില്‍ മടങ്ങുകയാണ്. ഉച്ചസമയം, നല്ല വെയിൽ.
കയ്യില്‍ അന്നത്തെ പരീക്ഷയുടെ ഉത്തരക്കടലാസിന്റെ കെട്ടുണ്ട്.
അത് വാല്വേഷന്‍ ക്യാമ്പിലേക്ക് അയക്കണം. അല്‍പം വേഗത്തിലാണ് യാത്ര. പോക്കറ്റില്‍ ഫോണടിക്കുന്നു. ബൈക്ക് നിര്‍ത്തണം എന്നതുകൊണ്ട് എടുക്കേണ്ടെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും വേഗം തീരുമാനം മാറ്റി ബൈക്ക് വഴിയരികില്‍ തണലത്തേക്ക് മാറ്റി നിര്‍ത്തി ഫോണ്‍ എടുത്തു. 
‘ഹലോ...നിയാസ് സാറല്ലേ'
‘അതെ'
‘സാര്‍ ഞാന്‍ ബിനു തങ്കച്ചനാണ്...' ; ഒപ്പം അവന്‍ സ്ഥലവും കൂടി പറഞ്ഞു. അത്രയും മതിയായിരുന്നു 13 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷവും അവനെ തിരിച്ചറിയാന്‍. ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനുമുന്‍പേ വളരെ വിഷമത്തോടെ അവന്‍ പറഞ്ഞു;
‘സാര്‍ ഒരു വിവരം പറയാനാണ് വിളിച്ചത്, അച്ഛന്‍ രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ്​ മരിച്ചു.'
എന്നെ ഒരുതരത്തിലും ബാധിക്കാത്ത ഒരു മരണം. എങ്കിലും ഔപചാരികതക്കുവേണ്ടി ‘അയ്യോ! എന്തു പറ്റിയതാ’ എന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. 
‘കാന്‍സറായിരുന്നു സാർ, നാലുവര്‍ഷമായി അറിഞ്ഞിട്ട്. ഒരു വര്‍ഷം മുമ്പാണ് തീരെ കിടപ്പിലായത്'; അവന്‍ ഒരു നിമിഷമൊന്ന് നിര്‍ത്തി, എന്നിട്ട് തുടര്‍ന്നു; ‘കിടപ്പിലായ സമയത്ത് സാറിനെ കാണണം എന്ന് എന്നോടുപറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാനതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. കൊറോണയൊക്കെ കഴിയട്ടെന്ന് പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു'; ഇടര്‍ച്ചയോടെ അതുപറഞ്ഞ് അവനൊന്ന് തേങ്ങി.

‘സാര്‍ ഇതിനുമുന്‍പ് പൊലീസിലും പൂജപ്പുര സെന്‍ട്രല്‍ ജയിലിലും ഒക്കെയാ ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്. സൂക്ഷിച്ചും കണ്ടും നിന്നാ നിനക്കൊക്കെ കൊള്ളാം'; ടീച്ചറുടെ പരിചയപ്പെടുത്തൽ കേട്ട്​ ക്ലാസ് നിശ്ശബ്ദമായി.

എന്റെയുള്ളില്‍ എന്തോ ഒന്നു കൊളുത്തി വലിച്ചു. എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം ഞാനും നിശബ്ദനായി. പിന്നെ പറഞ്ഞു; ‘ബിനൂ... മോനേ....ഞാന്‍ വരാവെടാ'
‘അയ്യോ...സാറ