Sunday, 28 November 2021

അനുഭവം


Text Formatted

തീനോർമ

ഏറെക്കാലത്തിനുശേഷം കഞ്ഞിവെള്ളത്തില്‍ പച്ചമുളകും ഉപ്പും വാളന്‍പുളിയും ഞെരടി നോക്കുന്നു. അതിന്റെ എരിപുളിയുപ്പില്‍ എനിക്കെന്റെ പോയകാലങ്ങള്‍ ഒന്നായി രുചിക്കുന്നു. 

Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: സുധീഷ്​ കോ​ട്ടേ​മ്പ്രം
Text Formatted

 

പുളിഞ്ചോറ്​

റന്റില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഇന്‍ഡക്ഷന്‍ കുക്കറില്‍ അരി വേവാന്‍ കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ തീയില്ലാത്ത അതിന്റെ ഊഷ്മാവ് കണ്ണീരില്ലാത്ത സങ്കടം പോലെയും ചിരിയില്ലാത്ത ആനന്ദം പോലെയും അമൂര്‍ത്തമായ ജീവിതാവസ്ഥകളോട് ഉപമിക്കപ്പെടുന്നു.
​​​​​​​കാണാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു തീ ജീവിതത്തെ തിളപ്പിക്കുന്നു എന്നുകൂടി അത് എന്റെ ഭാവനയെ തൊടുന്നു.

പകര്‍ച്ചവ്യാധിക്കാലത്തെ ഏകാന്തതയില്‍ ഞാന്‍ ഒരോര്‍മ്മജീവിയായി മാറി.
ഓര്‍മ ഒരു കാൽപനിയ സൗന്ദര്യാനുഭൂതിയായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന സാംസ്‌കാരിക ചുറ്റുപാടില്‍ വ്യക്തിയോര്‍മ്മയുടെ അടച്ചിട്ട മുറികള്‍ തുറക്കാന്‍ ചെറുതല്ലാത്ത ജാള്യതയുണ്ട്. അല്ലെങ്കില്‍ ഓര്‍മ്മയെഴുതാന്‍ ആര്‍ക്കാണര്‍ഹത എന്ന ചോദ്യവും ഉള്ളാലെ ഈ എഴുത്തില്‍ നിന്നെന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്. എങ്കിലും അത്ര വിദൂരമല്ലാത്ത ഒരു കാലത്തില്‍നിന്ന്​ കരിപ്പൊടിച്ചിത്രത്തില്‍ നിന്നെന്ന പോലെ ഓര്‍മ അനേകം പിക്സലുകളുള്ള ചെറുചെറു യൂണിറ്റുകളായി പല നേരങ്ങളില്‍ വന്നുപോകുമ്പോള്‍, അപ്പൂപ്പന്‍താടി പിടിക്കാന്‍ വെമ്പുന്ന കുട്ടിക്കാല കൗതുകം പോലെ ഞാനവയ്ക്ക് പിന്നാലെ വെറുതെ പായുന്നു. 

വിശപ്പ് കത്തിയാളിയ ഏതൊക്കെയോ ഉച്ചകളില്‍ വയലുകളവസാനിക്കുന്ന വിജനമായ കുനിയില്‍ നട്ട മരക്കിഴങ്ങോ മധുരക്കപ്പയോ പിഴുതെടുത്ത് തിന്നിട്ടുണ്ട്. ആ ചെയ്തികളിലെ കുറ്റബോധം വര്‍ഷങ്ങളോളം എന്നെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു.

അതിലൊരു യൂണിറ്റില്‍ അഞ്ചാം ക്ലാസുകാരനായ എന്നെയെനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം. നീലയും വെള്ളയും യൂണിഫോമില്‍ അവന്‍ വയലുകളും തോടുകളും ഇടവഴികളും താണ്ടി മൂന്നോ നാലോ കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരത്തുള്ള സ്‌കൂളിലേക്ക് ധൃതിപ്പെട്ട് പോകുന്നു. ഉച്ചബെല്ലിന് എല്ലാവരും ചോറ്റുപാത്രം തുറക്കുമ്പോള്‍ അത്രയും ദൂരം വീട്ടിലേക്കോടുന്നു. രാവിലെ ചോറുപൊതിഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് ഓടിക്കിതച്ച് വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ അടുപ്പത്ത് അരി തിളയ്ക്കുന്നേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ. പാതിവെന്ത ചോറും പുളിവെള്ളവുമായിരിക്കും മിക്കദിവസങ്ങളിലെയും ഉച്ചഭക്