Sunday, 28 November 2021

കഥ


Text Formatted
title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: ദേവപ്രകാശ്
Text Formatted

ളംദേശത്തേയ്ക്ക് എത്താന്‍, തൊടുപുഴയില്‍ നിന്നും പൂമാല, പന്നിമറ്റം റൂട്ടിലോടുന്ന ഏതെങ്കിലുമൊരു ബസ്സില്‍ കയറിയാല്‍ മതിയെന്നായിരുന്നു റോസമ്മ പറഞ്ഞത്. അതു പ്രകാരം ഞാന്‍, തൊടുപുഴ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്നും സുല്‍ത്താന എന്ന ബസ്സില്‍ ക്കയറിയിരുന്നു. മഴക്കാല ദിവസമാണ്. എന്നിട്ടും സാരിയാണ് ഉടുത്തത്. കാരണം, ഞാനെത്തേണ്ട ഇളംദേശം, ഏറെ പ്രകൃതി ഭംഗി നിറഞ്ഞ സ്ഥലമാണെന്ന് മുന്‍പ്‌കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവിടംപശ്ചാത്തലമാക്കി, ഫോണില്‍ക്കുറേ സ്വന്തം ചിത്രങ്ങള്‍ എടുക്കണം. ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ഈ സ്ഥലം, മലകളും കാടും പുഴയും ചേര്‍ന്ന ഒരിടമാണ്. എന്നിട്ടും അതിന്റെ വില എനിക്ക് മനസിലാവുന്നത്, ഉദ്യോഗത്തിനും വിവാഹത്തിനും ശേഷം മറ്റു പല സ്ഥലങ്ങളിലും മാറി മാറി വസിച്ചപ്പോഴാണ്. ഇപ്പോള്‍ താമസിക്കുന്ന തൃക്കാക്കരയിലെ ഫ്‌ളാറ്റ്, അതിന്റെ ഇടുക്കങ്ങളിലും പുറം തിരക്കുകളിലും വല്ലാതെ മടുപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. കൂടാതെ ജോലി സ്ഥലത്തെ ചില്ലറ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍, നോക്കാന്‍ ആളില്ലാത്ത ചെറിയ കുഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ ബദ്ധപ്പാടുകള്‍ വേറെയും.. കുറച്ചു ദിവസം അതില്‍ നിന്നൊക്കെയൊന്ന് ഒളിച്ചോടിപ്പോകണമെന്ന് കരുതിയ സമയത്താണ് തന്നെയാണ് റോസമ്മയുടെ കത്തു വന്നത്.
കത്തിങ്ങനെയായിരുന്നു:

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ശോശക്കൊച്ചിന്,
സ്വന്തം റോസമ്മ എഴുതുന്നു.
കൊച്ചിന് സുഖവല്ലേ. എത്ര നാളായി വിവരങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞിട്ട്? കൊച്ചെന്നെ മറന്നോ? ചേട്ടന്‍ എന്നാടുക്കുന്നു? കുഞ്ഞാവ വെല്ലുതായോ? കുഞ്ഞാവയ്ക്ക് ടുട്ടി മോനെന്നാ പേരിട്ടതെന്ന് അമ്മച്ചി എന്നോട് പറഞ്ഞു. അതെന്നാ പേരാ കൊച്ചേ?അത് വെല്ലുതാവുമ്പം ഒരു ഡോക്ടറായാല് ഡോക്ടര്‍ ടുട്ടി മോന്‍ എന്നൊക്കെ വിളിക്കുമ്പം എന്നാ ഒരു ഏനക്കേടാ? കൊച്ച് എന്നായാലും മോന്‍ കുട്ടന്റെ പേര് മാറ്റണം. പിള്ളേര്‍ക്ക് നമ്മള്‍ ഒറപ്പൊള്ള പേര് ഇടണം. പിന്നെ കൊച്ച് ജോലിക്ക് പോണില്ലേ? ചേട്ടന്റെ വീട്ടുകാര്‍ക്കൊക്കെ സുഖവല്ലേ? അങ്ങോട്ട് പോവാറുണ്ടോ? അവടെ മഴയൊണ്ടോ? കൊച്ച് തടി വെച്ചന്ന് അമ്മച്ചി പറഞ്ഞു. ഞാനിന്നലെ അവടെ പോയാരുന്നു. കൊച്ച് അടുത്തയാഴ്ച രണ്ടു മൂന്നു ദിവസത്തേക്ക് ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നൊണ്ടന്ന് അമ്മച്ചി പറഞ്ഞു. അതറിഞ്ഞപ്പോഴ് എനിക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷവായി. ഞാന്‍ വിളിച്ചോള