Sunday, 28 November 2021

നോവല്‍


Text Formatted
naithikamandalam-story-title
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം: സുധീഷ് കോട്ടേമ്പ്രം
Text Formatted

 

അധ്യായം അഞ്ച്: യന്തിരന്‍

ലോഡ്​ജിൽ ഭൈരപ്പ കൂടി എത്തിയപ്പോള്‍ സുമക്ക് വലിയ സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവപ്പെട്ടു. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തെരുവിലൂടെ ഇരുവരും നടക്കുകയാണ്. നേരത്തേ കണ്ട കാഴ്ചകളല്ല ഇപ്പോള്‍ കാണുന്നതെന്ന് സുമക്ക് തോന്നി. നിറയെ പഴങ്ങള്‍ മുറിച്ച ഫ്രൂട്ട് പായ്ക്ക് ഒരെണ്ണം വാങ്ങാന്‍ ആലോചിച്ചപ്പോഴേയ്ക്കും ഭൈരപ്പ വിലപേശി രണ്ടെണ്ണം വാങ്ങി. അല്‍പം നടന്ന് ശില്‍പങ്ങളുടെ കടയിലേക്ക് ഭൈരപ്പ ഇറങ്ങിപ്പോയി. മരപ്പടികളിറങ്ങിപ്പോയ ഭൈരപ്പയെ കുറച്ചുനേരമായിട്ടും കാണാനില്ല. സുമയും പതിയെ പടികളിറങ്ങി. ശില്‍പങ്ങളുടെ കടയാണ്. ഡോക്ര ശില്‍പങ്ങളുടെ വമ്പന്‍ ശേഖരം. ചെമ്പില്‍ മെനഞ്ഞ ശില്‍പങ്ങള്‍ ഓരോന്നിലും ഒരു പുരാതനന്റെ കൈസ്പര്‍ശമുണ്ട്. വലിയ ഡോലക് അടിക്കുന്ന പുരുഷന്‍മാരും നൃത്തംചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളും ഡമരുവില്‍ താളംപിടിക്കുന്ന ഭാഗവതരും ധാന്യം കുത്തുന്ന അമ്മയും ദേവതകളും ദേവന്‍മാരുമുണ്ട്. സുമയുടെ കണ്ണുനിറഞ്ഞുപോയി. അവള്‍ പല ശില്‍പങ്ങള്‍ എടുത്തുനോക്കി, തിരികെ വെക്കുകയും കണ്‍തിരിച്ച് ഏറെ നേരം പുറത്തേക്കു നോക്കുകയും ചെയ്തു.

‘എന്തുപറ്റി?’
‘ഒന്നുമില്ല. ഇത്തരം ശില്‍പങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ അറിയാതെ കണ്ണുനിറയുന്ന ദുഃസ്വഭാവമുണ്ടെനിക്ക്.’
‘അത് നല്ലതാണ്. കലാകാരന്‍മാരോടുള്ള സ്‌നേഹം, അല്ലേ’.
‘അറിയില്ല’
അമ്മയും മക്കളും എന്ന ശില്‍പം എടുത്തുകാണിച്ച്, ഭൈരപ്പ പറഞ്ഞു, ‘ഇന്ത്യന്‍ മക്കള്‍’.
​​​​​​​‘എന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?’
‘ഇന്ത്യയില്‍ മക്കള്‍ എപ്പോഴും അമ്മമാരുടേതായിരുന്നു. അമ്മമാരുടേതുമാത്രം, നോക്ക് ഈ അമ്മയുടെ കൈയിലും കാലിലുമായി മക്കള്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നതുകണ്ടോ?’
‘ഇത് ജനന നിയന്ത്രണമാര്‍ഗങ്ങള്‍ വരുന്നതിനു മുമ്പിലെ ഇന്ത്യ!’ 
‘ങ്ഹും എങ്ങനെയാണ് നാം ശില്‍പിയുടെ ഭാവനയെപ്പോലും പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നതെന്നു മനസ്സിലായല്ലോ.’
അതെ, അഞ്ചുമക്കളുള്ള അമ്മയെ ഇനിയൊരു ഡോക്രശില്‍പിക്ക് മെനയാനാവില്ല...’