Monday, 29 November 2021

കഥ


Text Formatted
rule-of-thirds-title-malayalam-story-by-sayra
Image Full Width
Image Caption
ചിത്രീകരണം : ഇ.മീര
Text Formatted

ബ്‌സ്ട്രാക്ട് ചിത്രങ്ങള്‍ മാത്രം വരയ്ക്കാറുള്ള നഗരത്തിലെ പ്രധാന ചിത്രകാരന്‍ മെഹ്റൂഫ് ആരാധന ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രം വരച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദ്രുപദയുടെ അപൂര്‍ണ്ണമായ പെയിന്റിംഗിലേയ്ക്ക് അവളുടെ ഭര്‍ത്താവായ ഞാന്‍ ഇമ ചിമ്മാതെ നോക്കി നിന്നു.

മാസം രണ്ടായി ഇതിന്റെ വര്‍ക്കില്‍ മെഹ്റൂഫ് മുഴുകിയിരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്. കാണുന്നവരുടെ ക്ഷമ നശിക്കുന്ന ഈ ജോലിയില്‍ കാഴ്ചക്കാരനായി നില്‍ക്കാന്‍ എനിക്ക് മെഹ്റൂഫ് മൗനാനുവാദം തന്നിട്ടുണ്ട്. അയാള്‍ ചായങ്ങള്‍ കൂട്ടുകയും കലര്‍ത്തുകയും ദ്രുപദയുടെ രൂപത്തിനു അയാള്‍ക്ക് മനസ്സിന് തോന്നുന്ന തരത്തിലുള്ള വര്‍ണങ്ങള്‍ കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഓയില്‍ പെയിന്റിംഗ് ആണ് മെഹ്റൂഫ് തെരഞ്ഞെടുത്തത്.
‘വാട്ടര്‍ കളര്‍ ചെയ്യാത്തതെന്ത്?'
വളരെ പരിമിതമായ എന്റെ അറിവില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ഒരു ചോദ്യം തൊടുത്തു വിട്ടു .
‘വാട്ടര്‍ കളര്‍ ആയാല്‍ തിരുത്താനോ മായ്ക്കാനോ എളുപ്പമല്ല' മെഹ്റൂഫ് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ശരി തന്നെ. ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു.
അല്ലെങ്കിലും ദ്രുപദയെ പകര്‍ത്തുന്നവന് ഒരായിരം തവണ സ്വയം തിരുത്തേണ്ടതായി വരും.
ചിലപ്പോള്‍ മെഹ്റൂഫ് ഉന്മാദം ബാധിച്ചവനെപ്പോലെ പെരുമാറും. തൊട്ടടുത്ത് പോയി പെയിന്റിങിലേക്ക് തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത് കാണാം. ചിലപ്പോള്‍ അകലെയും. അവിടെ നിന്ന് ഒരൊറ്റ ചാട്ടത്തിനു അതിനടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് വരച്ചതും നിറം കൊടുത്തതുമെല്ലാം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു വീണ്ടും തുടങ്ങുകയും ചെയ്യും.

കായല്‍ക്കരയോട് ചേര്‍ന്നുള്ള ആ ഔട്ട്ഹൗസ് താത്കാലിക സ്റ്റുഡിയോ ആയി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ദ്രുപദ സമയം അനുവദിക്കും പോലെ വന്ന് പോസ് ചെയ്തു. അവള്‍ക്ക് മതിയാവുമ്പോള്‍ തിരിച്ച് പോയി. മെഹ്റൂഫ് ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോസില്‍ ചെയ്ത ഒരു വലിയ ഫോട്ടോ അവിടെ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാന്‍ ഇന്നേ വരെ സീരിയസ് ആയ ചിത്രരചന നേരിട്ടു കണ്ടിട്ടില്ല.
ആദ്യം ഒരു ഔട്ട്ലൈന്‍ മാത്രമാണ് മെഹ്റൂഫ് വരച്ചത്.
‘റൂള്‍ ഓഫ് തേര്‍ഡ്‌സ്' എന്നൊരു ഗൈഡ്‌ലൈന്‍ ഉണ്ട്, പെയിന്റിങ് ആയാലും ഫോട്ടോഗ്രഫി ആയാലും.'
ക്ഷമയോടെ ഉള്ള എന്റെ നില്‍പ്പും നിരീക്ഷണവും കണ്ട് അയാള്‍ ഒരു ദിവസം വിശദീകരിച്ചു.
‘നെടുകെയും കുത്തനെയുമുള്ള രണ്ട് സങ്കല്പിത വരകള്‍ കൊണ്ട് ചിത്രത്തെ നമുക്ക് ഒന്‍പത് കള്ളികളിലായി ഡിവൈഡ് ചെയ്യാം. കാഴ്ചക്കാരന്റെ ഫോക്കസ് എവിടെ വരണം എന്നതില്‍ ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിനെ അത് സഹായിക്കും'
രണ്ടാഴ്ച പിന്നിട്ടിട്ടും ഞാന്‍ കാണാന്‍ ഏറ്റവും ആഗ്രഹിച്ചത് വരയ്ക്കാതിരുന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
‘കണ്ണുകള്‍ എന്താണ് വരയ്ക്കാത്തത്?'
അയാള്‍ ഒരു വിഡ്ഢിയെ എന്ന പോലെ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. പിന്നെ ദയയോടെ പറഞ്ഞു.
‘കാര്‍ത്തിക് സര്‍... കണ്ണുകളുടെ വര പൊതുവെ ഏറ്റവും അവസാനത്തെ പണിയാണ്.. അതിലാണ് പൂര്‍ണ്ണതയെത്തുന്നതും.'
ഒരു സ്വപ്നാടകന്റെ ഭാവത്തോടെ അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു, ‘ദ്രുപദയുടെ കണ്ണുകള്‍ അവയുടെ പൂര്‍ണ്ണതയില്‍ വരയ്ക്കാന്‍ എന്റെ കൈയ്ക്ക് വഴങ്ങിത്തരട്ടെ '

E.Meera

എന്റെ ഭാര്യയുടെ മിഴികളെ ഒരു ചിത്രകാരന്‍ കാല്പനികമായ തരളതയോടെ വിവരിക്കുന്നത് കേട്ട് ഞാന്‍ അഭിമാനം കൊണ്ട് നെഞ്ചു വികസിച്ചു നില്‍ക്കുകയോ അതുമല്ലെങ്കില്‍ ഈര്‍ഷ്യ കൊണ്ട് ജ്വലിക്കുകയോ ചെയ്യുകയാണ് എന്ന് നിങ്ങള്‍ ചിന്തിച്ചെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തെറ്റിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു തരം ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ത്രില്ലോടെ ഞാന്‍ ചിത്രം പൂര്‍ത്തിയാകാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
ദ്രുപദയുടെ മിഴികള്‍ ചിത്രത്തില്‍ നിന്ന് എന്നെ നോക്കുന്ന ദിവസമാണ് ഞാന്‍ അതിനു തെരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്.
അന്ന് ഒരല്പം നാടകീയമായി തന്നെ പറയാന്‍ ഒരു ഡയലോഗ് ഞാന്‍ കരുതി വച്ചിട്ടുണ്ട്; ‘നിന്റെ ഉപഗ്രഹം മാത്രമായിരുന്ന ഞാന്‍ ഇതാ നിന്റെ ഭ്രമണപഥം വിട്ടുപോവുന്നു.’

10 വര്‍ഷം നീണ്ട ദാമ്പത്യ പ്രഹസനം അവസാനിക്കുന്ന ആ നിമിഷത്തിനായി എന്റെ ഓരോ അണുവും വെമ്പല്‍ കൊള്ളുക തന്നെയാണ്. ഇതിനും മാത്രം എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് നിങ്ങള്‍ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവും.

ദ്രുപദയുടെ ഉടലഴക് മാത്രം ഇപ്പോള്‍ വെളിവായിരിക്കുന്ന അപൂര്‍ണ്ണമായ ചിത്രം നോക്കി അപരിചിതര്‍ ആയ നിങ്ങള്‍ എന്നോട് കയര്‍ക്കുന്നത് എനിക്ക് സങ്കല്പിക്കാം;
‘ഭ്രാന്തനാണ് നിങ്ങള്‍. വിഡ്ഢിയും '
എന്റെയുമവളുടെയും കുടുംബ ബിസിനസ് നോക്കി നടത്തി അത് എത്ര വളര്‍ച്ചയില്‍ ദ്രുപദ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കൂടി അറിഞ്ഞാല്‍ ആ നിമിഷം എന്നോട് ഒരു വാക്ക് കൂടി പറഞ്ഞു സ്വന്തം സമയം പാഴാക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ ഒരു കൃമിയെപ്പോലെ എന്നെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ കടന്നു പോകും എന്നും എനിക്ക് അറിയാവുന്നതാണ്.

മറ്റുള്ളവര്‍ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നത് ഈയടുത്ത കുറച്ച് കാലമായി എന്റെ ചിന്താപരിധിയില്‍ വരുന്ന കാര്യമേ അല്ലാതായിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് നിങ്ങളെ തൃണവല്‍ഗണിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേയ്ക്ക് ഞാനും നടന്നു കയറും.
ഈ നിമിഷത്തിലും 10 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് കടമ്പഴിപ്പുറത്തെ ദ്രുപദയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് അതീവ സാധാരണമായ ഒരു പെണ്ണുകാണല്‍ ചടങ്ങില്‍ ഭാഗമാകുന്നതിന്റെ ചമ്മല്‍ പുറത്ത് കാട്ടാതെ അമ്മയ്ക്കും സഹോദരനുമൊപ്പം നടന്ന് കയറിയത് എനിക്ക് ഓര്‍മ്മയുണ്ട്.

കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന വലിയ വീടായിരുന്നു ദ്രുപദയുടേത്. മാളിക എന്നൊക്കെ പറയുന്ന തരം. വംശത്തിന്റെ പഴയ വീരഗാഥകള്‍ മനസ്സിലിട്ട് താലോലിച്ച് ആശ്വസിക്കുന്ന ബന്ധുജനങ്ങള്‍ ആണും പെണ്ണുമായി ഒരു ഇരുപത് മുപ്പത് പേരെങ്കിലും. 

ഞാന്‍ വിരണ്ടുപോയിരുന്നു. ഇത് പെണ്ണ് കാണലോ അതോ അഷ്ടമംഗല്യമോ? കയ്യോടെ പിടിച്ചു കെട്ടിക്കാന്‍ പോകുകയാണോ? 
എല്ലാവരും പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നു. എന്നോടും സംസാരിക്കുന്നു. എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുന്നു.

പഴയ ആചാരാനുഷ്ടാനങ്ങള്‍ ഒന്നും നോക്കാതെ പാലക്കാട് ടൗണില്‍ ജീവിക്കുന്നവരായിരുന്നു എന്റെ കുടുംബം. ബഹളമയമായ ആ അവസ്ഥ കണ്ട് അന്ധാളിച്ച് ഇത് എനിക്ക് പറ്റിയ ഒരു ഇടമോ ഏര്‍പ്പാടോ അല്ല എന്ന് തിരിച്ചുപോകുമ്പോള്‍ അമ്മയോട് പറയാം എന്ന് വിചാരിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മുന്‍പിലേയ്ക്ക് ചെറിയ കസവുള്ള ഒരു കരിനീല സാരിയുടുത്തു ദ്രുപദ പെട്ടെന്ന് കടന്നു വരുന്നു.

നിശബ്ദത!... അതോ പുറംലോകത്തെ ശബ്ദങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ എന്റെ ചെവികള്‍ കൊട്ടിയടഞ്ഞു പോയതോ? 

അഭൗമ സൗന്ദര്യമെന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ഇതാകുമോ? ഒരു മിന്നല്‍പിണരെന്നിലൂടെ കടന്നുപോയോ?
ഞാന്‍ തരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവ്യക്തസുന്ദരമായ ഒരുപാട് വര്‍ണ്ണങ്ങളുടെ കൂടിച്ചേരല്‍. അതായിരുന്നു (ഇപ്പോഴും അതാകുന്നു) ദ്രുപദ. 
കറുത്ത ഇടതൂര്‍ന്ന കണ്‍പീലികള്‍ക്കു താഴെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്‍ക്ക് കരിനീല നിറം.. നെറ്റിയില്‍ വലിയ ചുവന്ന പൊട്ട്. തിളങ്ങുന്ന കവിളുകള്‍. തുടുത്ത വിരല്‍ത്തുമ്പുകള്‍. സമൃദ്ധമായ മുടിക്കെട്ടിലൊതുങ്ങാതെ നെറ്റിയില്‍, കവിളുകളില്‍ ചുമലുകളിലൂടെ ഒഴുകി ചെറുചുരുളുകളായി അങ്ങനെ കിടക്കുന്നു. ഒരു ചെറുചിരി ചുവന്ന ചുണ്ടുകളില്‍. 

ഞെട്ടലില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നു തല തിരിച്ച്​, ഞാന്‍ അമ്മയെ നോക്കുന്നു. അമ്മ ചിരിക്കുന്നു. മുന്‍പേ അമ്മയ്ക്കറിയാമായിരുന്നോ ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രതിഭാസത്തിന്റെ അടുത്തേയ്ക്കാണ് എന്നെ കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുന്നത് എന്ന്?

‘കണ്ണുകളില്‍ ആണ് ചിത്രത്തിന്റെ ജീവന്‍ എന്ന് തന്നെ പറയാം.
ദ്രുപദയെ സംബന്ധിച്ച് കണ്ണുകള്‍ ഭയങ്കര എക്​സ്​പ്രസീവ്​ ആണ്.
നിറം പോലും മാറുന്നതായി തോന്നും. കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആണ്..'

മണിക്കൂറുകള്‍ക്ക് ശേഷം മെഹ്റൂഫ് ഇങ്ങനെ എന്തോ പറഞ്ഞതായി തോന്നി, ഓര്‍മ്മകളില്‍നിന്ന് തെന്നി മാറിയ ഞാന്‍ ചിത്രത്തിലേയ്ക്ക് നോക്കി. നെറ്റിയിലെ മുടിച്ചുരുളുകളെ വരച്ചു മെഹ്റൂഫ് കണ്ണുകളുടെ സ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് ബ്രഷ് കൊണ്ട് പോയി ശ്വാസം വിടാതെ എന്ന പോലെ നില്‍ക്കുകയാണ്.

ഞാനപ്പോള്‍ പുറത്തേയ്ക്ക് നടക്കാനിറങ്ങി.
ദ്രുപദയുടെ മിഴിമുനകളുടെ ചലനത്തില്‍ കുരുങ്ങിപ്പോയ എന്റെ വിചിത്രമായ ജീവിതത്തിന്റെ റീക്യാപ് വീണ്ടും മനസ്സില്‍ നടന്നു.

ദ്രുപദയുമായി അവളുടെ വീടിന്റെ മുകളിലെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ പെണ്ണുകാണല്‍ ദിവസത്തില്‍ രണ്ടാളും തനിച്ചായപ്പോള്‍ എന്താണ് ഞാന്‍ സംസാരിച്ചത്?
കൃത്യമായ ഓര്‍മ്മയില്ല. 
ആരാണ് ദ്രുപദ എന്ന് പേരിട്ടത് എന്നോ മറ്റോ ആയിരിക്കണം, ഇതുവരെ കേള്‍ക്കാത്ത പേര്. 

ഒട്ടും സങ്കോചമില്ലാതെ ദ്രുപദ പറയുന്നു; ‘അച്ഛന്‍ ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതം പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ ഭ്രമം കൊണ്ടാവണം, ഞാന്‍ ഊഹിക്കുന്നു'. 

അച്ഛന്റെ ബിസിനസ് നോക്കി നടത്തുന്നത് ദ്രുപദയും കൂടി ആണ് എന്ന് അമ്മ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ പറയുന്നു. 

ഏറ്റവും അടുത്ത മംഗള മുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ വിവാഹം നടക്കുന്നു.
വിവാഹ ദിവസം ദ്രുപദയെ ആദ്യമായി കണ്ട കൂട്ടുകാരുടെയും എന്റെ ബന്ധുക്കളുടെയും മുഖത്തെ ഞെട്ടല്‍ കണ്ട് ഞാന്‍ അഭിമാനത്തോടെ നില്ക്കുന്നു. 
ചടങ്ങുകള്‍ക്കിടയിലെപ്പോഴോ ദ്രുപദ കണ്ണുകള്‍ ഉയര്‍ത്തി എന്നെ നോക്കുന്നു. കണ്ണുകള്‍ നിറം പകര്‍ന്നു മയില്‍പീലിയെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഉടുത്ത വസ്ത്രത്തിന്റെ നിറമണിയുന്ന കണ്ണുകള്‍. 

പെട്ടെന്ന് അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു വികാരം എന്റെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് ഇഴഞ്ഞെത്തി സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നു. ഒരുതരം ഭയം!
എന്തുമാത്രം സൗന്ദര്യം!

എനിക്ക് എന്തുണ്ട് എന്ന ചിന്ത എന്നെ ഉലയ്ക്കുന്നു. കണ്ടാല്‍ ആരും കുറ്റം പറയില്ല എന്ന് മാത്രം. ദ്രുപദയെ പോലുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടി എന്നില്‍ എന്താണ് കാണുക. ആശങ്കകള്‍.. ഉള്‍ക്കണ്​ഠകള്‍.

വിവാഹ ദിവസം രാത്രി അവളുടെ കൈ എന്റെ കൈയിലെടുത്ത് ജ്വലിക്കുന്ന ആ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്ന് ഒരു പാട്രിയാര്‍ക്കല്‍ ചിന്ത മനസ്സിലിട്ട് താലോലിച്ചു ഞാന്‍ നെടുവീര്‍പ്പിടുന്നു. 
‘സ്വന്തം സൗന്ദര്യത്തിലും കഴിവിലും ഇത്രയ്ക്കും ആത്മവിശ്വാസം ഇവള്‍ക്കില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍!' 

ഹണിമൂണ്‍ ലഹരിയില്‍ ആദ്യത്തെ ഒരു മാസം യൂറോപ്പിലെ മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങള്‍ കണ്ട് ഉന്മത്തനായി നടന്നു. ഒരു ആശങ്കക്കുമിടം തരാത്ത തരത്തില്‍ സന്തോഷം നിറച്ച് കൂടെ ദ്രുപദ. ഞാന്‍ കാണുന്ന ഓരോ സുന്ദരിയെയും ദ്രുപദയുടെ സൗന്ദര്യവുമായി തട്ടിച്ചു നോക്കി അവര്‍ എത്ര നിസ്സാരര്‍ എന്ന് രഹസ്യമായി അഭിമാനിക്കുന്നു. ദ്രുപദയെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനും അതേ സമയം അവളുമായുള്ള ബന്ധത്തില്‍ എനിക്ക് തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസം ആണെന്ന് കാണിക്കാനുമുള്ള നിരന്തര ശ്രമം നടത്തുന്നു. എന്ത് കാണിച്ചു കൂട്ടിയാലും അവസാനം അവള്‍ പുഞ്ചിരിക്കുന്നതായിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്. ആ പുഞ്ചിരിയില്‍ പരിഹാസം ധ്വനിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പലപ്പോഴും സംശയം തോന്നുന്നെങ്കിലും ഇല്ലെന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കുന്നു.

തിരിച്ച് നാട്ടിലേയ്ക്കും സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്കും കമ്പനിക്കാര്യങ്ങളിലേയ്ക്കും വരുന്നു. വളരെ സൗഹാര്‍ദ്ദപൂര്‍വ്വം ആണ് ദ്രുപദ അമ്മയോടും അനിയനോടും ഇടപെട്ടിരുന്നതെങ്കിലും തറവാട്ടില്‍ നിന്ന് കുറച്ച് അകലെയുള്ള പുതിയതായി പണി കഴിപ്പിച്ച വീട്ടിലേയ്ക്കു അമ്മ ബുദ്ധിപൂര്‍വം താമസം മാറ്റിച്ചത് സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് അത് അനുഗ്രഹമാവുന്നു. എന്റെ ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ് അവര്‍ കാണണ്ടല്ലോ. 
ഒരുമിച്ച് താമസം തുടങ്ങി അധികം താമസിയാതെ തന്നെ അതുവരെ കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ കളിച്ചു ചിരിച്ചു കൂടെ നിന്നവള്‍ എല്ലാറ്റിന്റെയും കടിഞ്ഞാണ്‍ എളുപ്പത്തില്‍ വലിച്ചെടുത്ത് കയ്യില്‍ വയ്ക്കുന്നു. 

ഞങ്ങള്‍ താമസിച്ചിരുന്ന വീടാണ് ആദ്യം മാറുന്നത്. ഏറ്റവും കണ്‍ടെമ്പററി ഡിസൈനില്‍ ഞാന്‍ പണിയിച്ചെടുത്ത പുതിയ വീട്. എന്റെ കണ്മുന്നില്‍ വച്ചു തന്നെ രണ്ടു മാസം കൊണ്ടു ആ വീടിനു അതിന്റെ പഴയ രൂപം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. എല്ലാം, ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു വാങ്ങിയതെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായി വീടിന് ഓരോ ഇഞ്ചിലും ഒരു ‘ദ്രുപദ ടച്ച്' കൈ വരുന്നു.

‘ങ്ഹാ, വീട് അവളുടേത് കൂടി ആണല്ലോ.’

അന്നത്തെ ഞാന്‍ സന്തോഷത്തോടെ ആണ് സ്വയം പറയുന്നത്. എന്റെ ലോകം അവളുടേത് കൂടിയായി അവള്‍ കണക്കാക്കുന്നതിലുള്ള അഭിമാനം കൊണ്ട് ഞാന്‍ ഞെളിഞ്ഞു നടക്കുന്നു.

ദ്രുപദയാണെങ്കില്‍ അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷവതിയായി കാണപ്പെടുന്നു. പൂര്‍ണ തൃപ്തിയോടെ സ്വന്തം കളികളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടേതിനു സമാനമായ സന്തോഷം. ഞാന്‍ ആണ് ആ സന്തോഷത്തിന് കാരണക്കാരന്‍ എന്ന ചിന്ത എന്നെ അഭിമാനപുളകിതനാക്കുന്നു.

ഓരോ കാര്യങ്ങളും നടത്താന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ച തീയതികള്‍ പോലും അവള്‍ മാറ്റുന്നു; ‘മണ്‍ഡേയെക്കാള്‍ നല്ലത് വെനെസ്ഡേ അല്ലേ കാര്‍ത്തി?’, കുസൃതി നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി അകമ്പടി ഉണ്ടാകും.
ഞാന്‍ അതേ എന്ന് തല കുലുക്കുന്നു.
ഇതെല്ലാം ഒരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് വരും നാളുകള്‍ മനസിലാക്കിത്തരുന്നു.

അമ്മയുടെ തീരുമാനം അനുസരിച്ച് കമ്പനി ഡയറക്ടര്‍ ബോര്‍ഡില്‍ വിവാഹത്തിന് ശേഷം ദ്രുപദയുണ്ടായിരുന്നു. കമ്പനിക്കാര്യങ്ങള്‍ പഠിക്കാനായി ദിവസവും അവിടെ വന്ന ദ്രുപദക്ക് ചില ചുമതലകള്‍ കൊടുത്ത്, അച്ഛന്റെ മരണശേഷം ആദ്യമായി കിട്ടിയ ഒരല്പം റിലാക്‌സേഷന്‍ എന്ന ലക്ഷ്വറി ആസ്വദിക്കാം എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. പിന്നെ ഞാന്‍ അറിയുന്നത് കമ്പനിയിലെ ഉയര്‍ന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ചുമതലകളില്‍ നടന്ന വന്‍ അഴിച്ചുപണിയാണ്. അവള്‍ പറയുന്നിടത്ത് ഒപ്പ് വയ്ക്കുക മാത്രമേ എനിക്ക് ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിലും പിടിച്ചു കെട്ടുന്ന മാന്ത്രികതയുള്ള ദ്രുപദയുടെ കണ്ണുകളില്‍ നോക്കി അവള്‍ പറയുന്നതിന് "നോ' പറയുക അസാധ്യമായ ഒന്നായിരുന്നു.

‘മാനിപ്പുലേറ്റര്‍' എന്ന വാക്ക് എന്റെ നാവിന്‍ തുമ്പില്‍ വീഴാന്‍ മടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.
എന്ത് മാനിപ്പുലേഷന്‍ നടന്നാലും ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലെ ജോലിക്കാര്‍ മുതല്‍ മുകളിലേയ്ക്ക് കമ്പനിയിലെ എല്ലാവരും ദ്രുപദയുടെ ആരാധകരായി മാറുന്ന അത്ഭുതകരമായ സ്ഥിതിവിശേഷം ഞാന്‍ കാണുന്നു.

എനിക്ക് എന്താണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്, ഞാന്‍ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള എന്തോ സിദ്ധി ദ്രുപദയ്ക്ക് ഉണ്ടെന്നു സംശയിക്കാന്‍ പാകത്തിന് കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കുന്നു. കാരണം, എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയുകയോ വിചാരിക്കുകയോ പോലും ചെയ്യുന്ന എല്ലാം എന്റെ കണ്മുന്നില്‍ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാവാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. ഞാന്‍ പ്ലാന്‍ ചെയ്യുന്ന പദ്ധതികള്‍ എളുപ്പത്തില്‍ പൊളിഞ്ഞു ദ്രുപദ പ്ലാന്‍ ചെയ്യുന്നവയിലേയ്ക്ക് ചെന്ന് വീണ് അവളുടെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ വിജയകരമായി പൂര്‍ത്തിയാവുന്നു. ഒന്നും എതിര് പറയാനോ തടയാനോ കഴിയാതെ ഞാന്‍ നിസ്സഹായനായി നില്‍ക്കുന്നു. ആദ്യമെല്ലാം സ്വന്തം അസ്ഹിഷ്ണുത കണ്ട് സ്വയം ശാസിക്കാനാണ് ഞാന്‍ മുതിരുന്നത്.

E.Meera

‘ഞാന്‍ പാട്രിയാര്‍ക്കല്‍ ആവുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണ്. മിക്കയിടങ്ങളിലും പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ജീവിതം ഇങ്ങനെ മാറിമറിയില്ലേ വിവാഹ ശേഷം.. അവര്‍ക്കൊന്നുമില്ലാത്ത ആവലാതി എനിക്ക് എന്തിന്?'
താമസിയാതെ, ഞാന്‍ ലെഫ്റ്റ് എന്ന് മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചാല്‍ തന്നെ അവള്‍ ഒന്നും നോക്കാതെ റൈറ്റ് എടുക്കുന്ന അവസ്ഥ സംജാതമാകുന്നു. ഞാന്‍ എന്ന വ്യക്തിക്ക് ഒരു പ്രാധാന്യവും കുടുംബത്തിലോ കമ്പനിയിലോ ഇല്ലാതാകുന്നു. എന്നെ കാണേണ്ടിയിരുന്നവര്‍ വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നവര്‍ ദ്രുപദയോട് മാത്രം സമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തുന്നു. 
‘കാര്‍ത്തിയോട് അന്വേഷണം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ട്ടോ.’

അവര്‍ വിളിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞ് ദ്രുപദ അവസാനം ചിരിയോടെ പറയുന്നത് കേട്ട് ഞാന്‍ പലപ്പോഴും വിഡ്ഢിയെപ്പോലെ നില്ക്കുന്നു.
ദ്രുപദ എന്റെ മേല്‍ മൈന്‍ഡ് ഗെയിം നടത്തുകയാണ്, ഞാന്‍ അവള്‍ക്ക് സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനു കളിയ്ക്കാന്‍ കിട്ടിയ വെറും ഒരു കളിപ്പാട്ടം മാത്രമാണ് എന്ന തോന്നല്‍ കടന്നു വരുന്നതോടെ കൂട്ടിലകപ്പെട്ട ഇരയുടെ ഭാവം കൈക്കൊണ്ട മനസ്സ് സദാ ആകുലഭരിതമാകുന്നു.

മൂന്നു നാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് കമ്പനിയുടെ പരിപൂര്‍ണ നടത്തിപ്പ് അവള്‍ക്കായി മാറുന്നു. അതിനിടയില്‍ നാട്ടിലെ ചാരിറ്റി പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ തുടക്കക്കാരിയായി നാട്ടുകാരുടെയും പ്രിയങ്കരിയാവുന്നു.

എല്ലായിടത്തും എന്റെ പ്രാധാന്യം, ഉത്തരം താങ്ങുന്നു എന്ന് ധരിക്കുന്ന പല്ലിയുടേതാണ് എന്ന് ബോധ്യം വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പലപ്പോഴും പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു.

അതീവ ലാഘവത്തോടെ ആ ദേഷ്യത്തെ മാനേജ് ചെയ്ത് ദ്രുപദ ചിരിയോടെ പറയുന്നു; ‘കാര്‍ത്തീടെ ദേവത ഹനുമാന്‍ ആണ്.. എന്റേത് രാമനും.. കീഴ്‌പ്പെട്ട് നിന്നോളൂ. ഗുണമേ വരൂ.’

ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി എറിഞ്ഞ് അവള്‍ പതിവ് പോലെ എന്നെ അവളിലേയ്ക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു. അവളോടുള്ള ദേഷ്യം പോലും നിലനിര്‍ത്താനാകാതെ, അവളുടെ ആകര്‍ഷണത്തിന് പുറം തിരിഞ്ഞു നില്കാനാവാതെ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ് വരുന്ന ഒരു നായെപ്പോലെ കിതച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അവളിലേയ്ക്ക് തന്നെ ചെല്ലുന്നു. അവിടെയെങ്കിലും വിജയിക്കുന്നു എന്ന സമാധാനത്തോടെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വല്ല വിധേനയും കിടന്നുറങ്ങുന്നു.

‘എല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കുന്നെങ്കില്‍ പിന്നെ നിനക്കിത്ര അസ്വസ്ഥത എന്തിന്? നിനക്ക് മുഴുത്ത അസൂയയാണ്.'

സ്വന്തം അമ്മയോട് ഒരിക്കല്‍ മനസ്സ് തുറന്നപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ പ്രതികരണം! 
‘ഓളത്തിനൊത്ത് ഒഴുകിയാല്‍ പോരെ മാന്‍? കമ്പനി മുന്നോട്ടല്ലേ പോകുന്നത്?കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്നതെന്തിന്?'
ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ അഭിപ്രായം ഇങ്ങനെ.

അവര്‍ രണ്ടും പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു.
എല്ലാം ഭംഗിയായി നടന്നിരുന്നു. എന്നെയൊഴികെ മറ്റാരെയും ആ മാറ്റങ്ങള്‍ അലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല എന്നത് എല്ലാവരില്‍ നിന്നും ഒറ്റപ്പെടാന്‍ കാരണമാകുന്നു. അതിനിടയില്‍ എല്ലാവരും എനിക്ക് എതിരാണ് എന്ന് ചിന്തിക്കുന്ന ‘പാരനോയിയ' എന്ന അവസ്ഥയാണോ എന്ന ചിന്തയും കടന്നുപോകാതിരുന്നില്ല. അതോ എന്റെ മുടിഞ്ഞ ഇന്‍ഫീരിയോരിറ്റിയാണോ എന്നെ കൊണ്ടു ഇതെല്ലാം തോന്നിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് സംശയിച്ചു ഒന്നര വര്‍ഷത്തോളം ഒരു സൈക്കോളജിസ്റ്റിനേയും കണ്‍സള്‍ട്ട് ചെയ്തു നടക്കുന്നു. ദ്രുപദയെയും കൊണ്ട് ചെല്ലാന്‍ ആണ് സൈക്കോളജിസ്റ്റ് ആവശ്യപ്പെട്ടത് മുഴുവന്‍. അതിന് ഏറെ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതവള്‍ പുച്ഛിച്ചു തള്ളിക്കളയുന്നു 
‘കാര്‍ത്തിക്ക് എന്താണ് പ്രശ്‌നം? ഞാന്‍ ഹാപ്പിയാണ്. കാര്‍ത്തി ഹാപ്പി അല്ലെങ്കില്‍ കാര്‍ത്തിയാണ് സൈക്കോളജിസ്റ്റിനെ കാണാന്‍ പോകേണ്ടത്, ഞാനല്ല'
അവള്‍ തീര്‍ത്തു പറയുന്നു.

അവള്‍ക്ക് ഒന്നിലും പിണക്കമില്ലായിരുന്നു. ദേഷ്യവുമില്ല. തികഞ്ഞ ആസ്വാദനം. വിനോദം. എലിയെ പിടികൂടി കൊല്ലാതെ തട്ടിക്കളിക്കുന്ന പൂച്ചയുടെ ഏകാഗ്രത..
ഇങ്ങനെ പോകുന്ന ഫ്‌ളാഷ് ബാക്കിനെ സ്വയം തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി, ‘ങ്ഹാ, ഇനിയൊന്നും വിഷയമല്ലല്ലോ' എന്നൊരു സ്റ്റാറ്റസും മനസ്സിലിട്ട് ഞാന്‍ ചിത്രത്തിന്റെ പുരോഗതിയറിയാന്‍ സ്റ്റുഡിയോയിലേയ്ക്ക് നടന്നു.
അപ്പോള്‍ മെഹ്റൂഫ് കണ്ണുകളുടെ ഔട്ട്ലൈന്‍ വരച്ചു തീര്‍ന്നിരുന്നു. എന്റെ കൗതുകം കണ്ട് മെഹ്റൂഫ് പുഞ്ചിരിച്ചു.
‘എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ് ഈ മിഴികളുടെ താഴ്വരയില്‍ ജീവിതം അടിയറ വച്ച നിങ്ങള്‍.’

അയാളുടെ ശരീരം മൊത്തം ഇങ്ങനെ എന്നോട് പറയുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.

E.Meera

‘ഭാഗ്യവാന്‍' ആയ ഞാന്‍ സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ അന്തര്‍ഗതം കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ ഫ്രോയ്ഡ് മുതലിങ്ങോട്ട് ഉള്ളവരുടെ സൈക്കോളജിക്കല്‍ ബുക്കുകള്‍ എല്ലാം വായിച്ചു തള്ളിയ ഫ്ലാഷ്ബാക്കിലേക്ക് നൊടിയിട കൊണ്ട് വീണ്ടും പാഞ്ഞെത്തുന്നു. ഒരു സൈക്കോളജിക്കല്‍ അപ്രോച്‌ കൊണ്ടും എനിക്ക് പ്രയോജനം ഇല്ലെന്ന് ക്രമേണ മനസ്സിലായ ഭൂതകാലം. എല്ലാറ്റിലും അതീവ നൈപുണ്യമുള്ളവളും ജനപ്രിയയുമായ ഒരാളില്‍ ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുള്ള സാഡിസ്റ്റിക് പ്രവണത പുറത്തുവിടാന്‍ അബോധപൂര്‍വം അവള്‍ കണ്ടെത്തിയ ഒരുപകരണം ആണ് ഞാന്‍ എന്ന കണ്ടെത്തലിലേയ്ക്ക് സാവധാനം ചെന്നെത്തുന്നു. പലപ്പോഴും അവളുടെ വായില്‍ നിന്ന് തേറ്റപ്പല്ലുകള്‍ ഇറങ്ങിവരുന്നത് സങ്കല്പിച്ച് ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നു.

എന്റെ അസ്തിത്വം അവളുടെ നിഴലായി നടക്കാന്‍ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട, സ്വന്തമായ ഒരു തീരുമാനവും നടപ്പിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ‘ഫ്രീ വില്‍' ഇല്ലാത്ത ഒരുവന്റേത് ആകുന്നു. ഒരു പേര് മാത്രം സ്വന്തമായ അകക്കാമ്പില്ലാത്ത ഒരുവന്‍.

സൗന്ദര്യമുള്ള എന്തിനെയും ഭയക്കുന്ന ഒരവസ്ഥയിലേക്ക് ഞാനെത്തുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. സ്വന്തം ഈഗോയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ ഞാന്‍ കഴിയുന്നത്ര വിരൂപമായ പെണ്‍ശരീരങ്ങളെ തേടിപ്പോകുന്നു. പലപ്പോഴും അവരെത്തന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കൗമാരക്കാരന്റെ ആവേശത്തോടെ പ്രേമലീലകളില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞതോടെ അത്തരം
ഇടത്താവളങ്ങള്‍ തരുന്ന രസങ്ങളില്‍ താല്പര്യം കുറയുന്നു.

സമരസപ്പെടാനുള്ള എല്ലാ വഴികളും അടഞ്ഞു എന്ന് ബോധ്യമാകുന്നു.
എങ്കിലും ‘ദ്രുപദാവല്ലഭന്‍' ആയ സന്തോഷവാന്‍ ആയി പുറംലോകത്തോട് മന്ദഹസിച്ചു കാലം കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നു.

ഒരു കുട്ടിയുണ്ടെങ്കില്‍ എനിക്കല്പം സമാധാനം ഉണ്ടായേനെ എന്നൊരു തോന്നല്‍ പണ്ടേ തന്നെ മുളയില്‍ നുള്ളിക്കളയപ്പെട്ടിരുന്നു.

‘കുട്ടികള്‍ ഇല്ലാതെയും നമ്മള്‍ ഹാപ്പിയല്ലേ? സ്വന്തം ചോരയെ ലാളിക്കാന്‍ അത്രയും കൊതി തോന്നുന്നെങ്കില്‍ അനിയന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലേ' എന്നതാകുന്നു അന്നത്തെ മറുപടി. പക്ഷേ ആ മറുപടി ഇന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആശ്വാസം ആണ്. എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ അഴിക്കാന്‍ വേറൊരു കെട്ടുമില്ലാത്തതിന്റെ സമാധാനം.

മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ദ്രുപദ നടത്തിയ ഒരു ചാരിറ്റി പ്രവര്‍ത്തനത്തോടനുബന്ധിച്ചു നടന്ന കലാപരിപാടിയുടെ ഇടയ്ക്ക് പത്തു വര്‍ഷമാകാന്‍ പോകുന്ന തന്റെ വിജയകരമായ ദാമ്പത്യത്തെ പറ്റി അവള്‍ അഭിമാനം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ, പ്രേമം നിറഞ്ഞ മിഴികള്‍ എന്റെ നേരെ നീട്ടി പറയുന്നു. ആ അഭിനയം കണ്ട് ഉള്ളില്‍ പല്ലിറുമ്മി, ഒന്നും മിണ്ടാനാകാതെ തിരിച്ച് പ്രേമം അഭിനയിച്ചു ഞാനും നില്‍ക്കുന്നു.
"നിങ്ങളുടെ ഒരു പൂര്‍ണകായ ചിത്രം വരയ്ക്കാന്‍ എന്നെ അനുവദിക്കുക '
കലാകാരന്മാരുടെ ഇടയില്‍ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട മെഹ്റൂഫ് ആരാധനയോടെ ദ്രുപദയോട് പറയുന്നു. എന്റെയൊഴികെ അവിടെ കൂടി നില്‍ക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയമലിഞ്ഞു പോകുന്നത്ര ചാരുതയുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവള്‍ മെഹ്റൂഫിനോട് കെഞ്ചുന്നു.

‘എന്റെ പിറന്നാളിന് മുന്‍പ് ചെയ്ത് തരുമോ?' 
അവളുടെ കാല്‍ക്കല്‍ വീണിഴയുന്ന മട്ടിലാണെങ്കിലും ഒരു ചിത്രകാരന്റെ തികഞ്ഞ അന്തസ്സോടെ അയാള്‍ പറയുന്നു.
‘ഒരു പെയിന്റിംഗിന്റെ പൂര്‍ത്തീകരണത്തിനു സമയപരിധി നിശ്ചയിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആളല്ല. അതിലെന്നു ഞാന്‍ പൂര്‍ണതൃപ്തന്‍ ആകുന്നുവോ അന്ന് ആ ചിത്രം പൂര്‍ത്തിയായെന്ന് ഞാന്‍ പറയും. പക്ഷെ ദ്രുപദ.. ആ ചിത്രം എന്റെ മാസ്റ്റര്‍പീസ് ആയിരിക്കും എന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.'

ആ രംഗം കണ്‍കുളിരെ കണ്ടു നിര്‍വൃതി അടഞ്ഞു നില്കുന്നവരുടെ ഇടയില്‍ വിചിത്രമായ ഒരു ഉള്‍വിളിയില്‍ പുളകിതനായി ഞാനും നില്‍ക്കുന്നു. ആ ചിത്രം തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം മുതല്‍ ദ്രുപദയില്‍ നിന്ന് ‘വിടുതല്‍' നേടാനുള്ള മനക്കരുത്ത് നേടാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരിക്കും ഞാന്‍ എന്ന് സ്വയം വാക്ക് കൊടുക്കുന്നു. ചിത്രം പൂര്‍ത്തിയാകുന്ന നിമിഷം, അവള്‍ അഭിമാനത്തിന്റെ വിഹായസ്സില്‍ സ്വയം മറന്നു നില്‍ക്കുന്ന നിമിഷം, 10 വര്‍ഷത്തെ ആരുമറിയാത്ത എന്റെ അടിമജീവിതത്തിന്റെ ശവക്കല്ലറയില്‍ ആണിയടിച്ച് ഉയര്‍ന്ന ശിരസ്സോടെ അവളുടെ സാമ്രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ചിറങ്ങിപ്പോകുന്നത് എന്റെ ശിരോലിഖിതത്തില്‍ ചേര്‍ക്കാനായി ഞാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്നു.

അവിടുന്ന് തുടങ്ങിയ മാസങ്ങള്‍ നീണ്ട വ്രതം പോലെയുള്ള ആ കാത്തിരിപ്പ് ഇനി ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ മാത്രം മതി എന്ന ചിന്തയില്‍ ഞാന്‍ സ്വയം മറന്നിരിക്കുകയാണ്.
പുലര്‍ച്ചെ സ്റ്റുഡിയോയില്‍ വെളിച്ചം കണ്ട് ഞാന്‍ ഉറക്കമുപേക്ഷിച്ച് താഴേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.
കലാകാരന്‍ ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് ദ്രുപദയുടെ കണ്ണുകള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിച്ചിരിക്കുന്നു! ചുറ്റുമുള്ള ടച്ച് അപ്പ് വര്‍ക്കില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നെക്കണ്ട് അയാള്‍ വെപ്രാളപ്പെട്ട് ചിരിച്ചു..

ഞാന്‍ അടുത്തുചെന്ന് നിന്ന് പെയിന്റിംഗിലേക്ക്, ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് വല്ലാത്തൊരു നെഞ്ചിടിപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു.
പൂര്‍ണമായ ചിത്രം വാക്കുകള്‍ക്ക് അതീതമായി മനോഹരമായിരിക്കുന്നു. കായല്‍ക്കരയിലെ വെള്ള നിറമുള്ള ഗാര്‍ഡന്‍ ബെഞ്ചില്‍ മയില്‍പീലി നിറമുള്ള സാരിയുടുത്തിരിക്കുന്ന ദ്രുപദ. നീണ്ട മുടി പാതി പിന്നിയിട്ടത് ചുമലിലൂടെ മുന്നിലേക്ക് വീണു കിടക്കുന്നു.
ദ്രുപദയുടെ കണ്ണുകളില്‍ തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന എനിക്ക് പക്ഷേ അപരിചിതത്വം തോന്നുന്നു. കാരണം കലര്‍പ്പില്ലാത്ത പ്രണയത്തോടെയാണ് മെഹറൂഫ് സൃഷ്ടിച്ച ദ്രുപദ എന്നെ നോക്കുന്നത്. വല്ലാത്ത ആര്‍ദ്രത നിറഞ്ഞുനില്‍പ്പുള്ള നോട്ടം.
ഞാന്‍ അസ്വസ്ഥനായി.
ദ്രുപദയുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഞാന്‍ കാണാറുള്ളത് ഈ ഭാവമല്ല.
പക്ഷേ ഇത് കലാകാരന്റെ മനസിലെ ഭാവമാണ്.
അയാള്‍ അവളില്‍ കാണുന്ന ഭാവം.
​​​​​​​അതില്‍ എനിക്ക് ഒന്നും പറയാനില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം.
‘അങ്ങനെ പൂര്‍ണതയിലേക്ക് അടുക്കുന്നു', മെഹ്റൂഫ് സ്വയമെന്നോണം എന്നോട് പറഞ്ഞു.

അയാളുടെ റൂള്‍ ഓഫ് തേഡ്‌സിലെ ഒന്‍പത് കള്ളികളില്‍ അയാള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നിടത്ത് ദ്രുപദ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ചിരിച്ചു.
‘അഭിനന്ദനങ്ങള്‍', ഞാന്‍ പറഞ്ഞു

‘ഇനിയുമുണ്ട് മിനുക്കുപണികള്‍. എങ്കിലും ഇന്നത്തോടെ ചിത്രം പൂര്‍ത്തിയാകും '
മെഹ്റൂഫിന്റെ ബ്രഷ് ദ്രുപദയുടെ കണ്‍തടത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

ഡി-ഡേ അടുത്തിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ആശ്വാസം കൊണ്ടും അതേ സമയം ഒരു തരം അനിശ്ചിതവസ്ഥ കൊണ്ടും കിടുങ്ങി. വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ദ്രുപദ നേരത്തേ തന്നെ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി എന്നറിഞ്ഞു. ഇനി ദ്രുപദ ചിത്രം കാണുന്ന നിമിഷത്തിലേ ഞാനും സ്റ്റുഡിയോയിലേയ്ക്ക് പോകുന്നുള്ളൂ എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ കമ്പനിയിലും മറ്റു കാര്യങ്ങളിലും വ്യാപൃതനായത് പോലെ നടന്നു.

തിരിച്ച് വൈകിട്ട് വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ സ്റ്റുഡിയോയില്‍ ദ്രുപദയുണ്ട്. ചിത്രം മൂടിയിട്ടിരിക്കുന്നു.
മെഹറൂഫിന്റെ മുഖം സംതൃപ്തി കൊണ്ട് തിളങ്ങുന്നു.

‘വാര്‍ണിഷ് അടിക്കാന്‍ മാത്രം ബാക്കി. പ്ലാന്‍ ചെയ്തതല്ലെങ്കിലും എങ്ങനെയോ നിങ്ങളുടെ പിറന്നാള്‍ ദിവസത്തില്‍ തന്നെ ഇത് പൂര്‍ത്തിയായിരിക്കുന്നു.

മെഹ്റൂഫിന്​ മാസങ്ങളുടെ കഠിനാധ്വാനം വിജയകരമായി ഫലം കണ്ടതിന്റെ ആനന്ദം. അയാള്‍ എന്നെ ആശ്ലേഷിച്ചു. ഞാന്‍ തിരിച്ചും. ദ്രുപദയുടെ മുഖത്ത് പുതിയ ചൈതന്യം. ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടാള്‍ക്കും ആ പെയിന്റിംഗ് തികഞ്ഞ സ്വകാര്യതയില്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ എന്നോണം മെഹ്റൂഫ് സ്റ്റുഡിയോ വിട്ട് പുറത്ത്‌ പോകുന്നു.

എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു വിളിപ്പാട് മാത്രം അകലെ!
ഹൃദയം നെഞ്ചിന്‍കൂടിനുള്ളില്‍ നിന്ന് പുറത്ത് ചാടാന്‍ നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ മിടിച്ചു.

ആനന്ദത്തിലാറാടി നില്‍ക്കുന്ന ദ്രുപദയോട് നെഞ്ചില്‍ കത്തി കുത്തിയിറക്കുന്ന പോലെ പറയേണ്ട വാക്കുകള്‍ മനസ്സില്‍ ഉരുവിട്ട് ഞാന്‍ ചിത്രത്തിന്റെ നേര്‍ക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ ദ്രുപദയുടെ കൈകള്‍ എന്നെ തടഞ്ഞു.
അവളുടെ മുഖം തിളങ്ങുന്നു. കണ്ണുകള്‍ എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ കൊരുത്തു. ഞാന്‍ അസ്വസ്ഥനായി.
‘പെയിന്റിംഗ് കാണുന്നതിന് മുന്‍പ് കാര്‍ത്തിയോട് എനിക്കൊന്ന് പറയാനുണ്ട്..'
‘എന്താണ്?'
ഏത് നല്ല നിമിഷത്തിനു മുന്‍പും ക്ഷമ പരീക്ഷിക്കുന്ന പലതും ഉണ്ടാകുമല്ലോ. സാരമില്ല. ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കാത്തു നിന്നു.
‘കാര്‍ത്തി.. കാര്‍ത്തി നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനാകാന്‍ പോകുന്നു. ഞാന്‍ പ്രെഗ്‌നന്റ് ആണ് '

ഒരില വീഴുന്ന ലാഘവത്തോടെ അവള്‍ പറഞ്ഞത് എന്റെയുള്ളിലേക്ക് കിനിഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്ത ഒരു വിഡ്ഢിയെപ്പോലെ തുറിച്ചു നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു. മെല്ലെ വാക്കുകളുടെ അര്‍ത്ഥം തിരിഞ്ഞു. എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഇടിവാളിറങ്ങി.

അപ്പോള്‍ മൂടിയിട്ടിരിക്കുന്ന പെയിന്റിംഗിന് നേരെ നടന്നുകൊണ്ട് ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് മാത്രം മനസിലാവുന്ന കൗശലത്തോടെ ദ്രുപദ പറഞ്ഞു;
‘കഴിഞ്ഞ മാസം മുതല്‍ ഞാന്‍ പില്‍സ് എടുക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.’

എന്നില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടവയെക്കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കുള്ള നിതാന്തമായ ചങ്ങലക്കണ്ണികള്‍ അവള്‍ പണിതിരിക്കുന്നു. അവള്‍ വരച്ച ഒന്‍പത് കള്ളികളില്‍, അവള്‍ ആഗ്രഹിച്ച ഫോക്കല്‍ പോയിൻറുകളില്‍ മാത്രം തെളിയാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചിത്രമായി എന്നേക്കുമായി ഞാന്‍ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട് ഞാന്‍ തരിച്ചു നിന്നു.

E.Meera

അവളോട് തീയായി തുപ്പാന്‍ കരുതി വച്ച വാക്കുകളുടെ അക്ഷരങ്ങള്‍ എന്റെ നാവില്‍ ജീവനറ്റു കിടക്കുമ്പോള്‍ പെയിന്റിങ് എനിക്ക് മുന്‍പില്‍ അനാവൃതമായി.
അപ്പോള്‍...

മെഹ്റൂഫിനു തെറ്റിയിട്ടില്ല എന്നെനിക്ക് ബോധ്യമായി.
ഏതോ നിമിഷത്തിലെ മിനുക്കുപണിയില്‍ ദ്രുപദയുടെ കണ്ണുകളില്‍, മുന്‍പ് വിട്ടുപോയ ഒന്ന് അയാള്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരുന്നു. പ്രണയത്തിനും ആര്‍ദ്രതക്കും മീതെ തന്റെ അടിമയുടെ മേല്‍ എന്നേക്കുമായി അധീശത്വം സ്ഥാപിച്ച വിഭ്രമം ബാധിച്ച ഒരു മനസ്സിലെ വിജയാഘോഷം ആ കണ്ണുകളില്‍ ജ്വലിച്ചു നിന്നു.


വായനക്കാര്‍ക്ക് ട്രൂകോപ്പി വെബ്‌സീനിലെ ഉള്ളടക്കത്തോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങള്‍ letters@truecopy.media എന്ന വിലാസത്തിലേക്ക് അയക്കാം.​​​​​​​

സായ്​റ

കഥാകൃത്ത്​. കുസാറ്റിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. തിരികെ എന്ന കഥാസമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്​.

Audio

PLEASE USE TRUECOPY WEBZINE APP FOR BETTER READING EXPERIENCE.

DOWNLOAD IT FROM