Tuesday, 19 October 2021

Service Story


Text Formatted

മഹാരാജാസില്‍ നിന്ന് പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍

‘ഇവിടന്ന് പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ദുഃഖമോ സന്തോഷമോ ഇല്ല. കാരണം ഞാനിവിടെ വന്നിട്ടുമില്ല ഇവിടന്ന് പോയിട്ടുമില്ല’- 16 വർഷത്തെ അധ്യാപക ജീവിതത്തിനുശേഷം മഹാരാജാസ്​ കോളേജിലെ മലയാള വിഭാഗത്തിൽനിന്ന്​ വിരമിക്കുന്ന കവി എസ്​. ജോസഫ്​ ജീിവിതത്തിലെ മറക്കാനാകാത്ത ഒരു കാലം ഓർക്കുന്നു

Image Full Width
Image Caption
മഹാരാജാസ് കോളേജ് / Photo: Maharajas College, facebook
Text Formatted

നീണ്ട 16 വര്‍ഷത്തോളം ഞാന്‍ മഹാരാജാസില്‍ അധ്യാപകനായിരുന്നു.
അഥവാ ഒരു നിമിഷം. അതിനുമുമ്പ് തലശ്ശേരി ബ്രണ്ണനില്‍ മൂന്നര വര്‍ഷം.
ഇവിടെ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് ഞാന്‍ അധികമായി എറണാകുളത്ത് വന്നിട്ടില്ല. വന്നപ്പോഴൊക്കെ എന്നെ വഴി തെറ്റിക്കുന്ന ഒരു നഗരം ആയിരുന്നു ഇത്. ഏത് വഴിയിലൂടെ നടന്നാലും ആ വഴിയില്‍ത്തന്നെ എത്തുന്ന ഒരു ബാധ.  ലാബറിന്ത് പോലെ ഒരു നഗരം. വലിയ നഗരങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ രാവണന്‍ കോട്ടകളാണ്. നഗരത്തിലെ മറ്റൊരു ലാബറിന്താണ് മഹാരാജാസ് കോളേജും. മഹാരാജാസ് മൊത്തമൊന്നു കണ്ടു തീര്‍ക്കാന്‍ 16 വര്‍ഷത്തോളം വേണ്ടിവന്നു എനിക്ക് എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ അതിശയോക്തിയായിട്ടോ കല്ലുവച്ച നുണയായിട്ടോ മാത്രമേ കരുതൂ. പക്ഷേ എന്നെ സംബന്ധിച്ച്​ അത് സത്യമാണ്. ഞാനിവിടെ വന്നത് മഹാരാജാസ് കാണാനല്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വന്നത്. പലപ്പോഴായി അവിടവിടെ കണ്ടു തീര്‍ത്തു എന്നേയുള്ളു.

മഹാരാജാസ് കേംബ്രിഡ്​ജ്​ സര്‍വകലാശാല മാതിരി നിര്‍മിക്കപ്പെട്ട ഒരു വാസ്തു വിസ്മയമാണ്. അതിന്റെ പ്രധാന ഭാഗം രണ്ടുനില കെട്ടിടമാണ്. ചതുരത്തില്‍ അത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. അത് നിവര്‍ത്തി വച്ചാല്‍ അതിന്റെ വിശ്വരൂപം കാണാം. 
മഹാരാജാസ് എന്ന പുരാതന മഹാകാവ്യത്തിന് വനപര്‍വം എന്നൊരു അധ്യായം കൂടിയുണ്ട്. എനിക്ക്  പേരറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ധാരാളം മരങ്ങള്‍ ഇവിടെയുണ്ട്. പന, കണിക്കൊന്ന, ഞാവല്‍, മരമഞ്ഞള്‍, കൂവളം എന്നിങ്ങനെ കുറച്ചു മരങ്ങളേ എനിക്കറിയൂ. വികസനമെന്നാല്‍ മരം വെട്ടല്‍ കൂടിയായതിനാല്‍ ചില മരങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മറിഞ്ഞു വീണ മരങ്ങളുണ്ട്.

maharajas
Photo: Wikimedia Commons

2005 ജൂണ്‍ ആറിനാണ് ബ്രണ്ണന്‍ കോളേജില്‍ നിന്ന് സ്ഥലം മാറി ഞാനിവിടെ എത്തിയത്. ബ്രണ്ണനിലെപ്പോലെ ആണ്‍കുട്ടികളും പെണ്‍കുട്ടികളും
ഇടകലര്‍ന്നിരിക്കുന്ന ക്ലാസ് മുറികള്‍. ഗ്യാലറികള്‍ , സെമിനാര്‍ ഹാളുകള്‍, മ്യൂസിയം, ഇംഗ്ലീഷ് മെയില്‍ ഹാള്‍ ... തടി കൊണ്ടു നിര്‍മ്മിച്ച ഒരു കാവ്യശില്പം ആണ് മഹാരാജാസ് എന്നു പറയാം. എടുത്താല്‍ പൊങ്ങാത്ത മേശകള്‍, ബുക്ക് ഷെല്‍ഫുകള്‍, തടിയലമാരകള്‍, പിരിയന്‍ ഗോവണി, ചുറ്റുപാടും പടികള്‍, കൂട്ടി നിര്‍മ്മിച്ച ബഞ്ചും ഡസ്‌കും, മാലാഖക്കുളം,  മുല്ലപ്പന്തല്‍, സമരമരം, ഛായാകീര്‍ണമായ നടുമുറ്റം, വെയില്‍പുള്ളിമാനുകളുടെ ചിത്രാങ്കനങ്ങള്‍, അണ്ണാന്‍, വെള്ളി മൂങ്ങകള്‍, മരപ്പട്ടികള്‍, പാമ്പുകള്‍ തുടങ്ങിയ സഹജീവികള്‍. സ്‌നേഹ സമ്പന്നരായ കുട്ടികള്‍, മികച്ച അധ്യാപകര്‍  ഇതെല്ലാം മഹാരാജാസിന്റെ പ്രത്യേകതകളാണ്.

ഒരിക്കല്‍ രാജീവ് രവിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ഇവിടെ ചെയര്‍മാന്‍ ആയിരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞു. ആഷിക് അബു മാഗസിന്‍ എഡിറ്ററായിരുന്നു. ഇവിടന്ന് പെന്‍ഷനായിപ്പോയ ശേഷവും മലയാളത്തില്‍ വരുമായിരുന്നു ഓമനക്കുട്ടന്‍ സാര്‍

സര്‍ഗാത്മക കാമ്പസാണ്. അതിനാല്‍ സാഹിത്യകാരന്മാര്‍, നടീ നടന്മാര്‍, സംവിധായകര്‍ ഒക്കെ മഹാരാജാസിന്റെ സൃഷ്ടികളായുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ രാജീവ് രവിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ഇവിടെ ചെയര്‍മാന്‍ ആയിരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞു. ആഷിക് അബു മാഗസിന്‍ എഡിറ്ററായിരുന്നു. ഇവിടന്ന് പെന്‍ഷനായിപ്പോയ ശേഷവും മലയാളത്തില്‍ വരുമായിരുന്നു ഓമനക്കുട്ടന്‍ സാര്‍. എം. ലീലാവതിടീച്ചറും സാനുമാഷും തോമസ് മാത്യു സാറും അച്ചുതന്‍ മാഷും പലപ്പോഴും വരുമായിരുന്നു. ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട് മലയാള വിഭാഗത്തില്‍ വരുമായിരുന്നു.

aahiq abu
ആഷിഖ് അബുവും (നടുക്ക്​) സുഹൃത്തുക്കളും മഹാരാജാസ് കോളജില്‍. ആഷിഖ് അബു ഫേസ്ബുക്കില്‍ പങ്കുവെച്ച ചിത്രം.‌

ഞാനിവിടെ വന്ന കാലത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇക്കാലത്ത് ഇല്ല. അക്കാലത്ത് ക്ലാസില്ലെങ്കില്‍ നേരത്തേ പോകാമായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ പീരിയഡ് ഇല്ലെങ്കില്‍ പത്തരയ്ക്ക് വന്നാല്‍ മതിയായിരുന്നു. പിന്നീട് മുഴുവന്‍ സമയവും കോളേജില്‍ പണിയൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ചുമ്മാതെയിരിക്കേണ്ട നിര്‍ബന്ധിത സാഹചര്യം ഉണ്ടായി. പഠിപ്പിക്കലിലല്ല, ക്ലാര്‍ക്കു പണി ചെയ്യുന്നതിലാണ് ഇന്ന് കോളേജ് അധ്യാപകര്‍ കൂടുതലും ഏര്‍പ്പെടുന്നത്. ഇത്  അറിവിന്റെ നിലവാരത്തെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടി. അറിവിന്റെ മേഖലകള്‍ സര്‍വ്വേ ചെയ്ത് അതിരു കല്ലുകള്‍ നാട്ടി. കുട്ടികളുടെ സര്‍ഗാത്മകതയെ തകര്‍ക്കുന്ന ഒരു സിലബസ് രൂപപ്പെട്ടു. അത് കരിക്കുലത്തിന്റെ അനന്തസാധ്യതകളെ വെട്ടിക്കുറച്ചു. എങ്കിലും ഏതവസ്ഥയിലും അധ്യാപകരും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും അതിജീവിക്കുന്നുണ്ട്.

ഉത്തരാധുനികത, സിനിമ എല്ലാം മലയാളം ക്ലാസില്‍ വിഷയങ്ങളാണ്. അസാധാരണ പ്രതിഭകളായ ധാരാളം കുട്ടികളെ ഞാനീ കാലത്തിനിടയില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുണ്ട്

എന്റെ ക്ലാസുകളില്‍ ചോദിച്ചും ചോദിക്കാതെയും മറ്റു ക്ലാസുകളിലെ കുട്ടികള്‍ വന്നിരുന്നിട്ടുണ്ട്. ഹിന്ദി രണ്ടാം ഭാഷയായി പഠിക്കുന്ന സയന്‍സ് ബാച്ചിലെ കുട്ടികള്‍ എന്റെ മലയാളം സെക്കൻറ്​ ഭാഷാ ക്ലാസില്‍ കുറേക്കാലം ഇരുന്നിരുന്നു. ഞാനവരോട് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഹിന്ദി ഞങ്ങള്‍ക്ക് സ്വന്തമായി പഠിക്കാന്‍ പറ്റും എന്നാണവര്‍ പറഞ്ഞത്. ഉത്തരാധുനികത, സിനിമ എല്ലാം മലയാളം ക്ലാസില്‍ വിഷയങ്ങളാണ്. അസാധാരണ പ്രതിഭകളായ ധാരാളം കുട്ടികളെ ഞാനീ കാലത്തിനിടയില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുണ്ട്. രാമചന്ദ്രന്‍, നമ്പോലന്‍, ഉവൈസ്, സ്മൃതി എസ്. ബാബു , ധന്യ. എം.ഡി, നിസ്തുല്‍ രാജ്, ഇന്ദു.പി നമ്പൂതിരി, ഷെഹര്‍ ബാന്‍, സൗമ്യ, സൗമ്യ പി.ആര്‍, റെബിന്‍, അഭിജിത് ബോസ്, ശരത് , അനൂപ്, ജോസ്, വിനീതാ വിജയന്‍, വിദ്യ വിജയന്‍, ഇബ്രാഹിം അങ്ങനെ എത്രയെത്ര പേര്‍.

chullikkad
കുമാരാനാശാന്റെ ‘ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത’യുടെ നൂറാംവാര്‍ഷികത്തിന്റെ ഭാഗമായി മഹാരാജാസ് കോളേജില്‍ സംഘടിപ്പിച്ച പരിപാടിയില്‍ കവി ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്, എസ്. ജോസഫ് തുടങ്ങിയവര്‍

ജോസ് വെമ്മേലി എന്ന നിഷേധിയായ കവി മലയാളത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഇടയ്‌ക്കൊക്കെ ഓരോ പുകിലും ഉണ്ടാക്കും. ഒരു ദിവസം വയ്യാതായപ്പോള്‍ ഞാനാണ് അദ്ദേഹത്തെ ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടു പോയത്. എന്നോടും ചീത്ത പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 

ഞാന്‍ കൃത്യമായ ഒരു ഘടനയില്‍ ക്ലാസ് എടുക്കുന്ന അധ്യാപകനല്ല. അറിവിന്റെ വിവിധ ലോകങ്ങളിലൂടെ വഴി തെറ്റിയും തെറ്റാതെയും ഞാന്‍ സഞ്ചരിച്ചു. എന്തു പഠിപ്പിച്ചാലും ചിലപ്പോള്‍ ചിത്രകലയിലോ ശില്പകലയിലോ ഞാന്‍ എത്തുമായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ പരസ്പരം നോക്കും. എന്റെയുള്ളില്‍ പഠിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റാതിരുന്ന രണ്ട് അറിവുകളാണവ. ആദ്യകാലത്ത് വ്യാകരണം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും കവിത, ഫോക്ലോര്‍ , നോവല്‍, ചെറുകഥ, പാശ്ചാത്യദര്‍ശനം, സിനിമ, ലോക സാഹിത്യം ഇതൊക്കെയായിരുന്നു എന്റെ മേഖല.

ashokan
കവി സുഹൃത്തുക്കളായ അശോകന്‍ മറയൂര്‍, ഡി. അനില്‍കുമാര്‍, സുകുമാരന്‍ ചാലിഗദ്ദ എന്നിവര്‍ എസ്.ജോസഫിനെ കാണാന്‍ മഹാരാജാസ് കോളേജിലെ മലയാളം വിഭാഗത്തിലെത്തിയപ്പോള്‍.

കവിതയും സിനിമയും ലോക സാഹിത്യവും കുറയൊക്കെ എനിക്ക് അനുഭവമേഖല കൂടിയായിരുന്നു. പഠിപ്പിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ചില ഇന്‍ സൈറ്റുകള്‍ എനിക്ക് ലഭിക്കും. അങ്ങനെ ഞാനും പുതുക്കപ്പെട്ടു. എനിക്ക് പഠിപ്പിക്കാന്‍ ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള കവിത ഇടശ്ശേരിയുടേതായിരുന്നു. വ്യാസനും വിഘ്നേശ്വരനും, തീയൂര്‍ രേഖകള്‍, നളചരിതം, ശാകുന്തളം, ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം എന്നിവ രസകരമായി പഠിപ്പിച്ചു. കുട്ടികളും സഹ അധ്യാപകരും പറയുന്നത് കാഫ്കയുടെ മെറ്റമോര്‍ഫോസിസ് പഠിപ്പിച്ചതാണ് ഏറ്റവും നല്ലത് എന്നതാണ്. എക്കാലത്തും പുതുവായന കിട്ടുന്ന എഴുത്തുകാരനാണ് കാഫ്ക. നിയമത്തിന്റെ പടിവാതില്‍ക്കല്‍  എന്ന കഥയില്‍ പറയുമ്പോലെ എത്ര വാതിലുകള്‍ കടന്നാലും കാഫ്ക അവശേഷിക്കും.

സിനിമകളില്‍ ഏറ്റവും ഇഷ്ടം ഴാങ് കോയ്തുവിന്റെ സിനിമകളാണ്. പസോലിനി, ബുനുവല്‍ എന്നിവരാണ് ഏറെ ഇഷ്ടം. തര്‍ക്കോവ്‌സ്‌കിയുടെ ഇവാന്റെ ബാല്യം എന്ന സിനിമ മുമ്പേ എന്റെ കവിതയ്ക്ക്  വിഷയമായിട്ടുണ്ട്. ഡോസ്റ്റോവ്‌സ്‌കി, പാമുക്ക് എന്നിവരുടെ നോവലുകള്‍ എന്റെ ഉള്ളില്‍ എന്നുമുണ്ട്. സിമ്പൂഷ്‌സ്‌കയുടെ കവിതകള്‍, ഹെര്‍ത്താ മുള്ളറുടെ നോവലുകള്‍ ഇവയെക്കുറിച്ചൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ കാടുകേറിയിട്ടുണ്ട്. എറണാകുളത്തു നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പുറപ്പെടുന്ന ആള്‍ കുമളിയിലെത്തിപ്പോകുന്നതുപോലെയാണ് എന്റെ ക്ലാസില്‍ പലപ്പോഴും ഞാന്‍. ചരിത്രവും നരവംശശാസ്ത്രവും സംഗീതവും ഭര്‍തൃഹരിയും അപോഹ സിദ്ധാന്തവും ജൈനനും ബുദ്ധനും ഞാനെത്തുന്ന അലക്ഷ്യസ്ഥാനങ്ങളായിരുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ കാങ്ക്രാ, പഹാരി, മുഗള്‍ ചിത്രങ്ങള്‍. തൃശൂര്‍ക്കുള്ള തീവണ്ടിയില്‍ കോട്ടയം വണ്ടിയെന്നു കരുതി വഴി തെറ്റി യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പുരാതന സംസ്‌കൃത നാടകങ്ങള്‍, രഘുവംശം അശ്വഘോഷന്റെ ബുദ്ധചരിതം, സൗന്ദരനന്ദം ഒക്കെ എന്റെ മേഖലകളായി.

maharajas
മഹാരാജാസ് കോളേജ് ക്യാമ്പസ്

15 വര്‍ഷത്തെ തീവണ്ടി യാത്രയില്‍ എണ്ണമറ്റ പുസ്തകങ്ങള്‍ ഞാന്‍ വായിച്ചു. ഡോണ്‍ ക്വിക്‌സോട്ടാണ് ഒരെണ്ണം. തീവണ്ടി യാത്രയില്‍ കവിതകളെഴുതി. തീവണ്ടിയില്‍ നിന്നൊരിക്കല്‍ വീണു. പൊളിറ്റിക്സ് വിഭാഗത്തിലിരിക്കേ ഒരു കഷണം സിമന്റുകട്ട തലയില്‍ വീണെങ്കിലും നിസാര പരിക്കുകളോടെ രക്ഷപ്പെട്ടു.
ബുദ്ധന്റെ ജീവിതം ഒരു മഹാകാവ്യമായി എഴുതി പകുതിയാക്കിയത് ഇക്കാലത്താണ്. അതിനായി കുറേ പുസ്തകങ്ങള്‍ നോക്കി. ഗദ്യത്തിലും പദ്യത്തിലും ഉള്ള കൃതിയാണ് എന്റെ കാവ്യം. കബീറിന്റെ കൃതികളും വിവര്‍ത്തനം ചെയ്തു വച്ചിട്ടുണ്ട്. മഹാരാജാസിനെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ കുറേ കവിതകള്‍ എഴുതി. കോളേജിന്റെ ചുമരില്‍, സ്വരത്താല്‍, മഹാരാജാസ് ഒരു ചിത്രണം എന്നീ കവിതകള്‍ അവയില്‍ ചിലതാണ്.

സ്വരത്താല്‍ എന്ന കവിത ഇതാ...

"ഞാന്‍ പഠിപ്പിച്ച ആറ് പെണ്‍കുട്ടികളെ
ഒരുമിച്ച് ഇന്ന് നഗരത്തില്‍ വച്ചു കണ്ടു.
നിങ്ങള്‍ എവിടെ പോകുന്നു
എന്ന എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവര്‍ ഞെട്ടിനിന്നു
പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
എവിടെയാണ് പോകുന്നത്
എന്നു പറഞ്ഞു.
എന്നെ മനസിലായോ ?
ഞാനവരോട് ചോദിച്ചു
മനസിലായി
അവര്‍ എന്റെ പേര്‍ പറഞ്ഞു
എനിക്ക് സന്തോഷമായി
കണ്ണുകാണാന്‍ വയ്യാത്ത ആ പെണ്‍കുട്ടികള്‍
സ്വരത്താല്‍
എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞല്ലോ
ആ അറിവ് മറ്റൊരു തിരിച്ചറിവിലേക്ക്
എന്നെ നയിക്കുന്നു
അദൃശ്യനായിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണു ഞാന്‍
എനിക്കിനി ശബ്ദത്താലേ
തിരിച്ചറിയപ്പെടാന്‍
പറ്റൂ'

മഹാരാജാസില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന കാലത്താണ് ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ കവിതകള്‍ എഴുതിയത്. നഗരം ഒരു മിത്തായി എന്റെ കവിതയില്‍ വന്നു. കൊല്ലപ്പെട്ട അഭിമന്യുവിനെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ കവിത എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ കൂടെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ദര്‍ശനപരിമിതിയുള്ള ഒരധ്യാപകനെക്കുറിച്ചും  കവിതയെഴുതി.

ayyappan
സി. അയ്യപ്പന്‍

മറ്റൊരു കോളേജിനുമില്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേകത മഹാരാജാസിനുണ്ട്. അത് കീഴാള- ദളിത് ചിന്തകരെയും എഴുത്തുകാരെയും സൃഷ്ടിച്ചതാണ്. മലയാള ചെറുകഥയിലെ അസാധാരണ പ്രതിഭയായ സി. അയ്യപ്പന്‍ സർ ഇവിടെ അധ്യാപകനായിരുന്നു. 

മഹാരാജാസില്‍ നിന്ന് പോകുമ്പോള്‍ മാഷിന് ദുഃഖമില്ലേ എന്ന് കുട്ടികള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു. ഞാനിവിടെ വന്നിട്ടുമില്ല പോയിട്ടുമില്ല എന്നാണ് ഞാന്‍ അവരോട് പറഞ്ഞത്. നാലു വര്‍ഷം ഞാനിവിടെ വകുപ്പധ്യക്ഷനായിരുന്നു.
ജോലിഭാരം മൂലം ഞാനതില്‍ നിന്ന് പിന്മാറാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് എന്നെ മതിയായിരുന്നു. കായലിനും കടലിനും സമീപത്തുള്ള ഈ കലാലയത്തിന് അദൃശ്യമായ ഒരു ആഴം ഉണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ മനസിലാക്കുന്നു. പൊതുവേ രാഷ്ട്രീയം ഉള്ള ആളല്ല ഞാന്‍. എങ്കിലും അല്പം ഇടത്തോട്ട് ചാഞ്ഞാണ് നില്പ്. അത് പക്ഷേ ഒരു ബാധ്യതയല്ല. കുട്ടികള്‍ക്കിടയിലും അധ്യാപകര്‍ക്കിടയിലും പല രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസങ്ങള്‍ മഹാരാജാസിലുണ്ട്. എന്റെ സ്‌നേഹം എല്ലാവര്‍ക്കും ഞാന്‍ നല്കി. കവിതയും സ്‌നേഹവുമാണ് എന്റെ രാഷ്ട്രീയവും മതവും. ഇവിടന്ന് പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ദുഃഖമോ സന്തോഷമോ ഇല്ല. കാരണം ഞാനിവിടെ വന്നിട്ടുമില്ല ഇവിടന്ന് പോയിട്ടുമില്ല.

എസ്. ജോസഫ്

അധ്യാപകന്‍, കവി. കറുത്ത കല്ല്, മീന്‍കാരന്‍, ഐഡന്റിറ്റി കാര്‍ഡ്, ഉപ്പന്റെ കൂവല്‍ വരയ്ക്കുന്നു, ചന്ദ്രനോടൊപ്പം, വെള്ളം എത്ര ലളിതമാണ് തുടങ്ങിയവ പ്രധാന കൃതികള്‍.

Audio

PLEASE USE TRUECOPY WEBZINE APP FOR BETTER READING EXPERIENCE.

DOWNLOAD IT FROM